دافلون، نقش آن در بهبود گردش خون وریدی

دافلون 500 میلی گرم که از تجاری شدن آن، بیش از 25 سال می گذرد، دارویی متشکل از بیوفلاونوییدهای دیوسمین و هسپریدین است.

این فرآورده ی ارزشمند، در افزایش خاصیت ارتجاعی وریدها و افزایش مقاومت عروق خونی کوچک موثر است. عمده مصرف این دارو در درمان اختلالات گردش خون وریدی (وریدهای واریسی، ورم پا، درد و پای بی قرار) و کاهش علائم هموروئید حاد می باشد.

دیوسمین که جز غالب این قرص است و 90 درصد ماده ی موثره در قرص (450 میلی گرم) را تشکیل می دهد، یک فلاون گلیکوزیله است که به طور متداول در مرکبات یافت می شود. 10 درصد باقیمانده اجزای سازنده ی هر قرص نیز، به ترکیب زیست فعال هسپریدین تعلق دارد که به وفور در پوست مرکبات شیرین یافت می شود.

قرص دافلون به صورت بسته بندی 30 عددی دارای مجوز اداره کل امور فرآورده های طبیعی، سنتی و مکمل سازمان غذا و دارو، با پروانه ی ساخت شرکت روژین دارو و تحت لیسانس شرکت سرویه فرانسه، در شرکت داروسازی امین تولید می‌گردد.

تاثیرات دافلون بر روی عروق وریدی:

دافلون با بهبود جریان خون و افزایش مقاومت عروقی، از پارگی مویرگ ها جلوگیری می کند. همچنین به عنوان یک آنتی‌اکسیدان طبیعی به بهبود عملکرد ورید‌ها کمک می کند. این دارو با کاهش درد و رفع احساس سنگینی پا، به بیمار در از سرگیری فعالیت‌ های روزانه، کمک می کند. این دارو، علاوه ‌بر کاهش درد و احساس ناراحتی، در پیشگیری از گسترش واریس و ظهور عوارض ناشی از آن موثر است. این دارو با حفاظت از سلامت دریچه‌های لانه کبوتری که اختلال عملکرد آن‌ها نقش مهمی در بروز واریس دارد، از پیشرفت این اختلال جلوگیری به عمل می‌آورد. همچنین با اثرات ضدالتهابی خود، تورم را کاهش می‌دهد.

تاثیرات دافلون بر روی هموروئید:

نتایج مطالعات بالینی بر روی افراد مبتلا به هموروئید حاکی از آن است که مصرف قرص دافلون در کاهش علائم بیماران اثر قابل‌ توجهی داشته است. دافلون با تقویت دیواره وریدها و کاهش التهاب، به کاهش ‏درد، خونریزی، خارش و ترشح از مقعد در بیماران مبتلا به بواسیر کمک می کند و نیاز این افراد به هموروئیدکتومی را کاهش می دهد.

البته در صورت نیاز به جراحی، دافلون در کاهش خطر خونریزی ثانویه بعد از عمل هموروئیدکتومی نیز موثر است. بر طبق داده های حاصل از این پژوهش ها، دافلون به عنوان یک درمان اولیه برای کاهش علائم هموروئید، به ویژه قبل از جراحی، مطرح است.

علیرغم اثرات مثبت این فرآورده، توصیه می شود، در مواردی که پزشک و یا داروساز، استفاده از این دارو را برای شما مناسب می داند، از آن استفاده نمایید. در این حالت تعیین دوز مصرفی و طول دوره درمان، مطابق با نظر ایشان است.

تاثیرات دافلون بر روی بیماری کرونا:

مطالعاتی به اثرات احتمالی این دارو در بیماری کرونا اشاره دارد. چرا که در پی ابتلا به این بیماری، خطر انعقاد خون در ریه و ایجاد میکروترومبوز (لخته های خونی کوچک) افزایش می یابد. این افزایش ریسک انعقادی و احتمال ایجاد لخته که عمدتا در بیماران مبتلا به نوع شدید کووید 19مشاهده می شود، در افزایش میزان مرگ و میر دخیل است. در این میان، داروهایی نظیر دافلون به دلیل ایمنی، پیشینه ی مصرف و توانایی جلوگیری از ایجاد لخته های خونی در عروق کوچک، مورد توجه برخی محققان قرار گرفته است.

نتایج یک مطالعه ی بالینی بر روی 100 بیمار مبتلا به کرونا در کشور مصر، حاکی از این است که تجویز دافلون 500 میلی گرم به همراه هپارین با وزن مولکولی پایین (LMWH)، اثرات معناداری در جلوگیری از بروز آمبولی ریه و ترومبوز وریدی و در نهایت کاهش میزان و مرگ داشته است. نکته ای که در مقاله ی منتج از این کارآزمایی به آن اشاره شده است، ضرورت تجویز همزمان مخلوط هسپریدین و دیوسمین با هپارین، برای محافظت در برابر ترومبوآمبولی وریدی است. بنابراین، تجویز همزمان LMWH و دافلون 500 میلی گرم می تواند به طور قابل توجهی از تشکیل لخته جلوگیری کرده و از پیشرفت بیماری جلوگیری کند.
علاوه بر اثرات احتمالی دافلون در جلوگیری از ترومبوز در بیماران بستری، هسپریدین موجود در آن، نظرات بسیاری را به خود جلب کرده است. البته ذکر این نکته ضروری است که هسپریدین تنها 10 درصد دافلون را شامل می شود، در نتیجه نمی توان با قطعیت اثرات مفید این فلاونویید ارزشمند را به قرص دافلون نسبت داد.
هسپریدین در پیشگیری از بیماری زایی ویروس کرونا از طریق ممانعت از اتصال ویروس به گیرنده های (ACE-2) موثر است. به علاوه، هسپریدین ممکن است از طریق بهبود ایمنی سلولی و همچنین کنترل طوفان سایتوکاینی (به دلیل اثرات ضد التهابی)، در پیشگیری و کمک به درمان عفونت SARS-CoV-2 موثر باشد.

پیش از این در مطالعات آزمایشگاهی، فعالیت ضد ویروسی هسپریدین و آگلیکون آن (هسپرتین) در برابر ویروس آنفولانزا و برخی از ویروس‌های هرپس گزارش شده ‌است. همچنین در سال 2006، به فعالیت ضد ویروس هسپرتین در برابر SARS – CoV اشاره شده است.
با توجه به اثرات ضد ویروسی هسپریدین در برابر برخی از ویروس های تنفسی، مطالعات داکینگ مولکولی به منظور پیش بینی چگونگی کنش پروتئین گیرنده با این ترکیب فعال زیستی صورت گرفته است. نتایج، حاکی از این است که هسپریدین بیشترین تمایل را برای اتصال به گیرنده‌های پروتئینی درگیر در عفونت SARS-CoV-2‏ و در نتیجه مهار آن ها و جلوگیری از تکثیر ویروس دارد. تمایل بالای هسپریدین در اتصال به اسپایک پروتئین ویروس (RBD-S) و یا گیرنده های (ACE-2)، در ممانعت از ورود ویروس به داخل سلول و جلوگیری از بیماری زایی موثر است. همچنین آنالیز داده های حاصل از مطالعات مولکولی به اثرات هسپریدین در مهار آنزیم پروتئاز ویروس کرونا و ممانعت از تکثیر ویروس اشاره دارند.

اما در ارتباط با اثرات احتمالی دافلون در بیماری کرونا می توان چنین نتیجه گرفت که مطالعات انجام گرفته بر روی دافلون به نقش احتمالی آن در جلوگیری از ایجاد لخته های خونی مرتبط با بیماری کرونا اشاره دارند. اثرات این فرآورده در پیشگیری از ورود ویروس کرونا به داخل سلول میزبان، ممانعت از تکثیر ویروس و مهار التهاب، به ترکیب هسپریدین که تنها 10 درصد دافلون را تشکیل می دهد، باز می گردد و از این رو نتایج مطالعات بر روی هسپریدین را نمی توان با قطعیت به فرآورده ی دافلون تعمیم داد.

ضمنا کلیه ی مطالعات انجام گرفته بر روی هسپریدین در محیط نرم افزاری و آزمایشگاهی انجام شده است و برای تایید اثرگذاری این ترکیب در پیشگیری و کمک به درمان عفونت SARS-CoV-2 نیاز به مطالعات بالینی وجود دارد. البته به دلیل اثرات مثبت مشاهده شده، هسپریدین، می تواند به عنوان کاندیدی مناسب در جهت پژوهش های تکمیلی پیرامون بیماری کووید-19 مطرح باشد.

نحوه از بین بردن بوی بد پا (برومودوز)

برومودوز چیست؟

برومودوز یا بوی بد پا یک بیماری بسیار شایع است. این بیماری به دلیل تجمع عرق رخ می دهد که باعث رشد باکتری روی پوست می شود. این باکتری ها باعث ایجاد بوی بد می شوند. عفونت های قارچی مانند پای ورزشکار نیز می تواند منجر به برومودوز شود.

خبر خوب این است که درمان برومودوز آسان، سریع و ارزان است.

درمان های خانگی برای بوی بد پا

این نکات می تواند به کاهش بوی پا کمک کند. نکته اصلی این است که مطمئن شوید آنها را به طور منظم و با دقت دنبال می کنید.

پاهای خود را تمیز و مرتب نگه دارید

  • حداقل یکبار در روز از یک صابون ملایم و برس اسکراب برای شستن پاها استفاده کنید. بهترین زمان برای انجام این کار دوش گرفتن صبح یا عصر است. مهم است که بعد از شستن پاها را کاملاً خشک کنید. به بین انگشتان خود توجه ویژه ای داشته باشید، جایی که هرگونه رطوبت می تواند به راحتی باعث رشد باکتری ها شود.
  • ناخن های پا را اغلب کوتاه کنید و مطمئن شوید که آنها را مرتب تمیز می کنید.
  • پوست سفت و مرده را با سوهان پا از پا جدا کنید. پوست سخت وقتی خیس می شود، مرطوب و نرم می شود و محلی را ایجاد می کند که باکتری ها دوست دارند در آن زندگی کنند.
  • حداقل یکبار در روز جوراب خود را عوض کنید. اگر در محیط گرم هستید، ورزش می کنید یا در هر موقعیت دیگری که ممکن است پاهایتان عرق کند، باید جوراب های خود را بیشتر عوض کنید.
  • دو جفت کفش داشته باشید که یک روز در میان آنها را به تناوب بپوشید. این کار اجازه می دهد تا هر جفت قبل از پوشیدن مجدد به مدت یک روز کامل از عرق یا رطوبت خشک شود. می توانید کفی کفش را بردارید تا دوباره خشک شود. کفش های مرطوب به باکتری ها اجازه می دهد سریعتر روی پای شما رشد کنند.
  • جوراب هایی را انتخاب کنید که رطوبت را جذب کنند نه اینکه آن را روی پا نگه دارند. جوراب های ضخیم و نرم ساخته شده از الیاف طبیعی یا جوراب های ورزشی مناسب هستند.
  • در هوای گرم صندل های باز بپوشید و در مواقع مناسب پای برهنه داخل منزل راه بروید تا پای شما خشک بماند.
  • از کفش هایی که تنگ هستند یا ممکن است رطوبت خود را حفظ کنند، خودداری کنید. رطوبت باعث بوی بد پا می شود.
  • هر شب مقدار کمی الکل مالشی را با پنبه به روی پاهای خود بمالید. این کار به خشک شدن پاها کمک می کند. از به کار بردن آن روی هر گونه ترک روی پوست خودداری کنید.
  • یکبار در روز اسپری ضد قارچ پا یا پودر پای طبی را روی پا بمالید.
  • کفی های خوشبو کننده طبی را داخل کفش خود قرار دهید.
  • اگر می خواهید بوی پا را به سرعت کاهش دهید، استفاده از اسپری ضد عرق یا دئودورانت برای پاها بی خطر است.
  • انواع مختلفی از صابون های ضد قارچی و ضد باکتریایی را امتحان کنید تا زمانی که بهترین مورد را برای خود پیدا کنید.
  • پای خود را با استفاده از لیسترین یا سرکه خیس کنید.

به جوراب و کفش خود توجه کنید

از محصولات پزشکی استفاده کنید

درمان های خانگی به طور معمول در کاهش یا از بین بردن بوی پا کمک شایانی می کنند. با این حال، اگر درمان های خانگی به کاهش برومودوز کمک نمی کند ، یا اگر نگران عرق و بوی شدید هستید، باید به پزشک مراجعه کنید. پزشک ممکن است داروهای ضد عرق قوی و صابون های پا را تجویز کند و می تواند در مورد درمان های پزشکی برای تعریق زیاد (هایپرهیدروز) توصیه کند.

علت بوی بد پا چیست؟

پاهای شما عرق زیادی تولید می کند. غدد عرق آنها بیشتر از هر قسمت دیگر بدن است. این غدد در طول روز عرق ترشح می کنند تا به بدن کمک کند و پوست را مرطوب نگه دارد.

پای همه عرق می کند، اما نوجوانان و زنان باردار بیشتر مستعد عرق کردن پا هستند زیرا بدن آنها هورمون هایی تولید می کند که باعث تعریق بیشتر می شود. افرادی که تمام روز در محل کار روی پای خود ایستاده اند، استرس زیادی دارند یا دارای شرایط پزشکی هستند که باعث می شود بیشتر از دیگران عرق کنند، معمولاً بیشتر دچار تعریق پا می شوند.

به طور طبیعی مقداری باکتری روی پا وجود دارد. این باکتری ها هنگام آزاد شدن، عرق پا را تجزیه می کنند. در صورت تجمع باکتری و عرق، بوی بد می تواند ایجاد شود. باکتری های اضافی زمانی ایجاد می شوند که فرد در کفش های عرق کرده را درآورد و سپس بدون خشک شدن، آنها را مجدداً بپوشد.

بهداشت ضعیف نیز می تواند در ایجاد برومودوز نقش داشته باشد. شستن مکرر پا یا تعویض نکردن جوراب ها حداقل یک بار در روز می تواند باعث رشد باکتری های اضافی روی پای شما شود. این عمل می تواند بوی بد پا را بدتر کند.

نتیجه گیری

اگرچه برومودوز یک بیماری شایع است، می تواند به شما احساس خودآگاهی دهد. خبر خوب این است که درمان برومودوز بسیار ساده است. با توجه روزانه، باید بتوانید بوی بد پای خود را در عرض یک هفته کاهش دهید یا از بین ببرید.

نکته اصلی این است که مراقبت از پا را به عنوان بخشی عادی از روال بهداشتی خود در نظر بگیرید. درمانهای خانگی معمولاً بسیار مؤثر هستند، اما در موارد شدید پزشک می تواند درمانهای قوی تری تجویز کند.

علت زرد شدن ناخن های پا چیست؟

اگر ناخن های پای شما زرد می شوند، می تواند ناشی از افزایش سن، لاک ناخن یا عفونت باشد.

علت زرد شدن ناخن های پا چیست؟

ناخن های سالم معمولاً رنگ شفافی دارند و هیچ مشکل اساسی مانند ترک، تورفتگی، برجستگی یا اشکال غیر طبیعی ندارند. اگر ناخن های پای شما زرد می شوند، ممکن است در نتیجه چیزی کمتر جدی مانند پیری یا لاک ناخن باشد. یا ممکن است به دلیل یک مشکل جدی تر، مانند عفونت باشد.

افزایش سن

افزایش سن می تواند علت طبیعی زرد شدن ناخن های پا و انگشتان دست باشد. با افزایش سن، رنگ، ضخامت و شکل ناخن ها تغییر می کند. ناخن های افراد سالخورده اغلب بیشتر زرد می شود.

لاک ناخن

اگر ناخن های خود را مرتباً با لاک قرمز یا نارنجی رنگ می کنید، ناخن های شما نیز می توانند در نتیجه لاک تغییر رنگ دهند. استراحت در رنگ آمیزی ناخن ها باعث می شود رنگ زرد از بین برود.

وضعیت پزشکی

زردن شدن ناخن های پا به خودی خود خطرناک نیست. با این حال، اگر علت زرد شدن ناخن های پا یک بیماری زمینه ای باشد، ممکن است نشانه این باشد که چیزی اشتباه است. به عنوان مثال، ناخن های زرد پا می توانند در اثر عفونت، قارچ یا اختلال پزشکی ایجاد شوند.

در موارد نادر، زردن شدن ناخن های پا در واقع می توانند نشانه ای از اختلالی به نام سندرم ناخن زرد (YNS) باشند. پزشکان نمی دانند دقیقاً چه چیزی باعث ایجاد YNS می شود، اما افرادی که به آن مبتلا هستند، همراه با علائم دیگر مانند مشکلات تنفسی، ناخن های زرد رنگ و ضخیمی دارند که به آرامی رشد می کنند. ناخن آنها همچنین ممکن است دارای برجستگی یا تورفتگی باشد و می تواند سیاه یا سبز نیز شود.

در صورتی که ناخن شما دارای موارد زیر است، به پزشک مراجعه کنید:

  • تغییر شکل یا ضخامت
  • هرگونه خونریزی
  • تخلیه چرک
  • درد
  • ورم

عفونت

یکی از شایع ترین علل زرد شدن ناخن های پا نوعی عفونت است که عامل آن قارچی است به ناخن حمله می کند. این بیماری آنیکومایکوزیس نامیده می شود و بیشتر در بزرگسالان اتفاق می افتد تا کودکان. این بیاری می تواند باعث زرد شدن، ایجاد لکه های زرد، لکه های سفید یا حتی سیاه شدن ناخن ها شود.

عفونت قارچی اغلب توسط درماتوفیت ها ایجاد می شود که برای رشد کراتین می خورند. کراتین در پوست و ناخن ها یافت می شود. به گفته آکادمی پزشکان خانواده آمریکا، آنیکومایکوزیس در حدود 10 درصد از افراد بالغ رخ می دهد و خطر ابتلا به آن با بالا رفتن سن افزایش می یابد. حدود نیمی از افراد بالای 70 سال به عفونت قارچی مبتلا می شوند.

ورزشکاران یا افرادی که زمان زیادی را در شرایط گرم یا مرطوب می گذرانند نیز بیشتر مستعد ابتلا به عفونت پا هستند.

درمان ناخن های زرد پا

در بیشتر موارد، زرددی ناخن های پا قابل درمان هستند. برخی داروها و داروهای خانگی وجود دارند که ممکن است به درمان ناخن های زرد پا یا روشن شدن رنگ زرد کمک کنند. اینکه پزشک چه درمانی را توصیه می کند بستگی به علت زرد شدن ناخن ها دارد.

به عنوان مثال، اگر ناخن های زرد پا به دلیل عفونت قارچی ایجاد شده باشند، برای درمان آن به داروهای ضد قارچ نیاز دارید. یکی از رایج ترین داروهای ضد قارچ تجویزی، محلول سیکلوپیروکس 8 درصد است که مانند لاک ناخن روی ناخن ها اعمال می شود.

داروهای دیگری که می توانند به درمان ناخن های زرد پا کمک کنند شامل استفاده از ویتامین E، روی و کورتیکواستروئید موضعی با ویتامین D3 است.

یک مطالعه نشان داد که استفاده از آنتی بیوتیک ها، مانند 400 میلی گرم کلاریترومایسین، ناخن های زرد پا را روشن می کند. استفاده از آنتی بیوتیک ها به ویژه در صورت وجود عفونت در بدن مانند پنومونی مفید است.

درمان های خانگی

دو داروی خانگی بدون نسخه که برای درمان ناخن های زرد پا مورد مطالعه قرار گرفته اند، استفاده از Vicks VapoRub (پماد موضعی منتول شده) و روغن درخت چای است.

مطالعات نشان می دهد که روغن درخت چای در مقابله با عفونت قارچی واقعاً مؤثر نیست، اما Vicks VapoRub به طور کامل در بیش از یک چهارم افرادی که ناخن پای آنها زرد است، موثر بوده و در بیش از نیمی از آنها به درمان برخی از عفونت ها کمک کرده است.

پیشگیری از  زرد شدن ناخن های پا

ممکن است نتوانید از تکرار زرد شدن ناخن های پا جلوگیری کنید، اما بهترین کار این است که مراقبت مناسب از ناخن را انجام دهید و به طور مرتب ناخن های خود را از نظر علائم مشكل بازرسی و نظارت كنید، به ویژه اگر گردش خون ضعیفی دارید یا مستعد ابتلا به اختلالات ناخن هستید. مطمئن باشید که:

  • همیشه از کفش مناسب استفاده کنید. اگر از اندازه مناسب کفش خود مطمئن نیستید، اندازه کفش خود را توسط یک متخصص مشخص کنید. شکل و اندازه پا با کاهش و افزایش وزن یا حاملگی تغییر می کند.
  • ناخن های پا را با ناخن گیر تمیز برش دهید.
  • ناخن ها را تمیز و خشک نگه دارید.
  • هنگام انتخاب سالن برای پدیکور مراقب باشید و مطمئن شوید که آنها آب و مواد ضد عفونی کننده را بیش از یکبار برای هر مشتری استفاده نمی کنند.
  • به طور مرتب کفش های خود را بعد از ورزش یا سایر فعالیت های بیرون از منزل در بیاورید تا هوا بخورد تا از خیس نبودن آنها هنگام پوشیدن اطمینان حاصل کنید.
  • همیشه جوراب تمیز بپوشید.

علائم آلرژی به سیب و بهترین راه درمان

آلرژی به سیب

آلرژی به غذا زمانی رخ می دهد که خوردن غذا باعث واکنش منفی سیستم ایمنی شود. این واکنش می تواند شامل علائم مختلف از جمله مشکلات گوارشی، کهیر و تورم مجاری تنفسی باشد که تنفس را با مشکل مواجه می کند. تخمین زده می شود که 15 میلیون نفر در ایالات متحده به آلرژی غذایی مبتلا هستند.

آلرژی به سیب در صورتی رخ می دهد که بدن شما نسبت به سیب واکنش نشان دهد، چه آنها را به طور کامل بخورید و چه در غذاهایی مانند دسر یا سس سیب مصرف کنید. سیب همچنین در نوشیدنی هایی مانند آب سیب، آب میوه و پکتین سیب وجود دارد که برای ژله کردن در غذاهایی مانند مربا و ژله استفاده می شود.

آلرژی به سیب مانند سایر آلرژی های غذایی، می تواند در افراد مختلف شکل های متفاوتی داشته باشد. میزان سیبی که می تواند باعث واکنش آلرژیک شود نیز می تواند در افراد مختلف متفاوت باشد.

چه افرادی به سیب حساسیت دارند؟

آلرژی به سیب و گرده توس

آلرژی به سیب می تواند اشکال مختلفی داشته باشد. برخی از افرادی که به گرده توس حساسیت دارند ممکن است به سیب حساسیت پیدا کنند. این مسئله به شباهت پروتئین موجود در سیب و پروتئین موجود در توس مربوط می شود که با آلرژی گرده توس ارتباط دارد. این نوع آلرژی به سیب اغلب در مناطقی با درختان توس فراوان مانند اروپای مرکزی و شمالی رخ می دهد. اگر به این نوع حساسیت به سیب مبتلا هستید، پختن سیب اغلب می تواند عامل آلِرژی زا را از بین ببرد و از واکنش آلرژیک جلوگیری کند.

آلرژی به سیب و سایر آلرژی های میوه ای

نوع دیگر حساسیت به سیب با حساسیت هلو مرتبط است. این مسئله به این دلیل است که مواد حساسیت زا در این نوع حساسیت در هلو و سیب مشابه هستند. افراد مبتلا به این آلرژی ممکن است به میوه ها و آجیل های دیگر مانند آلو، زردآلو، گیلاس، گردو و فندق نیز حساسیت داشته باشند. پختن سیب معمولاً علائم واکنش آلرژیک را در این نوع حساسیت به سیب از بین نمی برد.

زنان معمولاً بیشتر به سیب آلرژی دارند. این آلرژی همچنین بیشتر در بزرگسالان و نوجوانان شایع است. هنوز مطالعاتی برای تعیین میزان آلرژن یا پروتئین سیب برای ایجاد واکنش آلرژیک از فردی به فرد دیگر مورد نیاز است.

علائم آلرژی به سیب

اگر با واکنش آلرژیک روبرو هستید، علائم می تواند هنگام غذا خوردن یا بلافاصله بعد از غذا ظاهر شود. امکان دارد لب های شما متورم شود. ممکن است در گلو یا پشت دهان احساس خارش داشته باشید. علائم می تواند در هنگام خوردن سیب یا غذای حاوی سیب ظاهر شود. علائم عبارتند از:

  • لب های متورم
  • احساس خارش در گلو یا پشت دهان
  • پلک های متورم
  • درد یا گرفتگی معده
  • اسهال
  • بثورات پوستی یا کهیر

برای برخی از افراد این علائم ممکن است بعد از 15 دقیقه از بین بروند.

علائم اورژانسی

در موارد شدید آلرژی به سیب، ممکن است یک وضعیت اضطراری به نام آنافیلاکسی ایجاد شود. این مورد یک وضعیت بسیار جدی است که در آن بدن دچار شوک می شود، فشار خون شما کاهش می یابد و مجاری هوایی باریک می شوند. این مورد نیاز به مراقبت فوری پزشکی و تزریق اپی نفرین دارد. اگر فکر می کنید که شما یا اطرافیانتان دچار آنافیلاکسی هستید، با اورژانس تماس بگیرید.

علائم معمولاً بلافاصله پس از تماس با آلرژی مورد نظر ظاهر می شوند و می توانند شامل موارد زیر باشند:

  • مشکل در تنفس
  • اضطراب
  • گیجی
  • لکنت زبان
  • نبض پایین
  • خس خس کردن
  • تورم در دهان و گلو
  • حالت تهوع و درد معده
  • ورم صورت
  • مشکل بلع

غذاهایی که در صورت آلرژی به سیب باید از آنها اجتناب کرد

اگر آلرژی به سیب شما مربوط به حساسیت به گرده توس است می توانید سیب پخته یا فرآوری شده مصرف کنید. در برخی موارد، مواد آلرژی زا در این موارد هنگام گرم شدن یا پاستوریزاسیون از بین می روند.
برخی از افرادی که به سیب آلرژی دارند به سایر میوه ها نیز حساسیت دارند. از جمله این خوراکی های مشابه می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • کرفس
  • هویج
  • زردآلو
  • موز
  • گلابی
  • خربزه
  • فندق و سایر آجیل ها

کسانی که آلرژی به سیب مشابه حساسیت به هلو دارند باید از خوردن همه غذاهای حاوی سیب و هلو خودداری کنند. آلرژن یا پروتئینی که باعث واکنش آلرژیک می شود، آن را از طریق فرآوری ایجاد می کند و در آب میوه ها نیز یافت می شود. اگر به این نوع آلرژی به سیب خاص را دارید، باید از سیب یا میوه های فرآوری شده در پوره یا غذاهای دیگر اجتناب کنید.

پیشگیری

بهترین راه برای جلوگیری از واکنش آلرژیک، اجتناب از غذاهایی است که باعث این واکنش می شوند. اطمینان حاصل کنید که میزان آلرژی خود را می دانید و از کدام غذاهای حاوی سیب اجتناب کنید. برخی از آلِرژی های سیب (مانند گرده توس) می توانند سیب‌های فرآوری شده یا سیب‌ها را به عنوان مواد اولیه پس از گرم شدن تحمل کنند.

اگر فکر می کنید ممکن است به سیب آلرژی داشته باشید، با پزشک یا متخصص تغذیه در مورد مصرف میوه ها و سبزیجات مشورت کنید.

اگر می دانید که آلرژی شما شدید است همیشه به عنوان احتیاط با خود تزریق کننده اپی نفرین همراه داشته باشید.

پای ورزشکار چیست؟

پای ورزشکار که تینه آ پدیس نیز نامیده می شود نوعی عفونت قارچی مسری است که بر پوست پاها تأثیر می گذارد. همچنین می تواند به ناخن پا و دست ها سرایت کند. عفونت قارچی پای ورزشکار نامیده می شود زیرا معمولاً در ورزشکاران دیده می شود.

پای ورزشکار جدی نیست، اما گاهی اوقات درمان آن دشوار است. اگر دیابت دارید یا سیستم ایمنی بدن شما ضعیف است و مشکوک به پای ورزشکار هستید، باید فوراً با پزشک خود تماس بگیرید.

علت ایجاد پای ورزشکار چیست؟

پای ورزشکار زمانی روی می دهد که قارچ تینه آ روی پاها رشد می کند. شما می توانید قارچ را از طریق تماس مستقیم با یک فرد آلوده یا لمس سطوح آلوده به قارچ دریافت کنید. قارچ در محیط های گرم و مرطوب رشد می کند. معمولاً در دوش، کف رختکن و حوضچه ها یافت می شود.

چه افرادی در معرض خطر ابتلا هستند؟

هر کسی می تواند پای ورزشکار را بگیرد، اما برخی رفتارها خطر شما را افزایش می دهد. عواملی که خطر ابتلا به پای ورزشکار را افزایش می دهند عبارتند از:

  • بازدید از مکان های عمومی با پای برهنه، به ویژه رختکن ها، دوش ها و استخرها
  • جوراب، کفش یا حوله را با یک فرد آلوده به اشتراک بگذارید
  • پوشیدن کفش های تنگ و بسته
  • خیس نگه داشتن پاهای خود برای مدت زمان طولانی
  • پایی که زیاد عرق می کند
  • داشتن صدمات جزئی به پوست یا ناخن پا

علائم پای ورزشکار چیست؟

علائم پای ورزشکار

بسیاری از علائم احتمالی پای ورزشکار وجود دارد که عبارتند از:

  • خارش و سوزش بین انگشتان کف پا
  • تاول روی پا که خارش دارد
  • ترک خوردن و لایه برداری پوست روی پای، بیشتر بین انگشتان و کف پا
  • خشک شدن پوست کف پا یا کناره های آن
  • پوست ملتهب روی پا
  • ناخن های پا تغییر رنگ داده ، ضخیم و خرد شده است
  • ناخن های پا که از بستر ناخن جدا می شوند

پای ورزشکار چگونه درمان می شود؟

پای ورزشکار را اغلب می توان با داروهای ضد قارچ موضعی بدون نسخه درمان کرد. اگر داروهای بدون نسخه عفونت شما را درمان نمی کند، پزشک ممکن است داروهای ضد قارچی موضعی یا خوراکی تجویز کند. پزشک همچنین ممکن است درمان های خانگی را برای کمک به رفع عفونت توصیه کند.

داروهای بدون نسخه

داروهای ضد قارچی و موضعی بسیاری وجود دارند که بدون نسخه هستتند، از جمله:

  • میکونازول
  • تربینافین
  • کلوتریمازول
  • بوتنافین
  • تولنفتات

داروهای تجویزی

برخی از داروهای تجویزی که پزشک ممکن است برای پای ورزشکاران تجویز کند عبارتند از:

  • کلوتریمازول یا میکونازول موضعی
  • داروهای ضد قارچ خوراکی مانند ایتراکونازول (اسپورانوکس) ، فلوکونازول (دیفلوکان) یا تربینافین با نسخه (Lamisil)
  • داروهای استروئیدی موضعی برای کاهش التهاب دردناک
    در صورت ایجاد عفونت های باکتریایی به دلیل التهاب پوست و تاول ها، آنتی بیوتیک های خوراکی

مراقبت در منزل

ممکن است پزشک توصیه کند که پاها را در آب نمک یا سرکه رقیق شده خیس کنید تا تاول ها خشک شوند.

درمان جایگزین

روغن درخت چای به عنوان یک درمان جایگزین برای درمان پای ورزشکاران با موفقیت مورد استفاده قرار گرفته است. مطالعه ای در سال 2002 گزارش داد که محلول 50 درصدی روغن درخت چای در 64 درصد از شرکت کنندگان مورد آزمایش، به طور مؤثری پای ورزشکاران را درمان می کند.

از پزشک خود بپرسید که آیا محلول روغن درخت چای می تواند به درمان پای ورزشکار شما کمک کند؟ روغن درخت چای می تواند درماتیت تماسی را در برخی افراد ایجاد کند.

عوارض

پای ورزشکار در برخی موارد می تواند منجر به عوارض شود. عوارض خفیف شامل واکنش آلرژیک به قارچ است که می تواند منجر به ایجاد تاول در پا یا دست ها شود. همچنین ممکن است عفونت قارچی پس از درمان عود کند.

در صورت ایجاد عفونت باکتریایی ثانویه، عوارض شدیدتری وجود خواهد داشت. در این حالت، پای شما متورم، دردناک و داغ می شود. چرک، تخلیه و تب علائم اضافی عفونت باکتریایی هستند.

همچنین ممکن است عفونت باکتریایی به سیستم لنفاوی سرایت کند. عفونت پوستی می تواند منجر به عفونت سیستم لنفاوی یا غدد لنفاوی شود.

پیشگیری

برای پیشگیری از عفونت پای ورزشکار می توانید چندین کار را انجام دهید:

  • هر روز پای خود را با آب و صابون بشویید و کاملاً خشک کنید، مخصوصاً بین انگشتان پا.
  • جوراب، ملافه و حوله را در آبی که 140 درجه فارنهایت (60 درجه سانتیگراد) یا بالاتر است بشویید. ترکیب شستن جوراب ها و استفاده از داروهای ضد قارچی بدون نسخه باید بیشتر موارد پای ورزشکار را درمان کند. می توانید کفش های خود را با استفاده از دستمال های ضدعفونی کننده (مانند دستمال های Clorox ) یا اسپری ها، ضد عفونی کنید.
  • پودر ضد قارچ را هر روز روی پاهای خود قرار دهید.
  • جوراب، کفش یا حوله را با دیگران به اشتراک نگذارید.
  • در دوش های عمومی، حوضچه های شنای عمومی و دیگر اماکن عمومی صندل بپوشید.
  • از جوراب های ساخته شده از الیاف تنفس پذیر مانند پنبه یا پشم استفاده کنید یا از الیاف مصنوعی استفاده کنید که رطوبت را از پوست شما خارج می کند.
  • هنگامی که پاهایتان عرق می کند جوراب خود را عوض کنید.
  • هنگامی که در خانه هستید با پای برهنه راه بروید.
  • کفش های ساخته شده از مواد تنفس پذیر بپوشید.
  • دو جفت کفش را جایگزین کنید ، هر جفت را یک روز در میان بپوشید، تا زمان بین استفاده از کفش ها برای خشک شدن آنها استفاده شود زیرا رطوبت به قارچ اجازه رشد می دهد.

عفونت پوستی: انواع، علل و درمان

عفونت پوستی چیست؟

پوست، بزرگترین اندام بدن است. عملکرد آن محافظت از بدن در برابر عفونت است. گاهی اوقات پوست، عفونی می شود. عفونت های پوستی توسط طیف وسیعی از میکروب ها ایجاد می شوند و علائم آن می تواند از خفیف تا جدی متفاوت باشد. عفونت های خفیف ممکن است با داروهای بدون نسخه و داروهای خانگی قابل درمان باشند، در حالی که سایر عفونت ها ممکن است نیاز به مراقبت پزشکی داشته باشند. ادامه مطلب را بخوانید تا در مورد عفونت های پوستی بیشتر بدانید و در صورت ابتلا به آن چکار کنید.

انواع عفونت های پوستی

موارد زیر چهار نوع مختلف از عفونت های پوستی هستند:

1. عفونت های باکتریایی پوست

عفونت های باکتریایی پوست اغلب به صورت برآمدگی های کوچک و قرمز شروع می شوند که اندازه آنها به آرامی افزایش می یابد. برخی از عفونت های باکتریایی خفیف هستند و به راحتی با آنتی بیوتیک های موضعی درمان می شوند، اما سایر عفونت ها نیاز به آنتی بیوتیک خوراکی دارند. انواع مختلف عفونت های باکتریایی پوست عبارتند از:

2. عفونت های پوستی ویروسی

عفونت های ویروسیِ پوست در اثر ویروس ایجاد می شوند. این عفونت ها از خفیف تا شدید متغیر هستند. انواع مختلف عفونت های ویروسی عبارتند از:

  • زونا (هرپس زوستر)
  • آبله مرغان
  • مولوسکوم عفونی
  • زگیل
  • سرخک
  • بیماری دست، پا و دهان

3. عفونت های پوستی قارچی

این نوع عفونت های پوستی در اثر قارچ ایجاد می شوند و به احتمال زیاد در نواحی مرطوب بدن مانند پا یا زیر بغل ایجاد می شوند. برخی از عفونت های قارچی مسری نیستند و این عفونت ها معمولاً تهدید کننده زندگی نیستند.

انواع مختلف عفونت های قارچی:

  • پای ورزشکار
  • عفونت قارچی
  • درماتوفیتوز
  • قارچ ناخن
  • برفک دهان
  • بثورات پوشک

4. عفونت انگلی پوست

این نوع عفونتِ پوستی توسط یک انگل ایجاد می شود. این عفونت‌ها می توانند فراتر از پوست به جریان خون و اندام ها سرایت کنند. عفونت انگلی تهدید کننده زندگی نیست اما می تواند ناراحت کننده باشد.

انواع مختلف عفونت های انگلی پوست عبارتند از:

  • شپش
  • ساس
  • گال
  • التهاب پوستی لارو

علائم

علائم عفونت پوستی نیز بسته به نوع آن متفاوت است. علائم رایج شامل قرمزی پوست و بثورات پوستی است. همچنین ممکن است علائم دیگری مانند خارش، درد و حساسیت را تجربه کنید.

اگر عفونتِ پوستی بهبود نمی یابد یا به طور مداوم بدتر نمی شود، به پزشک مراجعه کنید. عفونتِ پوستی می تواند فراتر از پوست و به جریان خون گسترش یابد. هنگامی که این اتفاق می افتد، می تواند تهدید کننده زندگی شود.

علائم عفونت شدید عبارتند از:

  • چرک
  • تاول
  • خرابی پوست
  • پوست تیره یا پوستی که رنگارنگ و دردناک می شود

علل و عوامل خطر

علت عفونت پوستی بستگی به نوع عفونت دارد.

عفونت پوست باکتریایی: این اتفاق می افتد زمانی که باکتری ها از طریق یک شکست در پوست مانند یک برش یا خراش وارد بدن می شوند. داشتن برش یا خراش لزوما به این معنی نیست که شما به عفونتِ پوستی مبتلا هستید، اما اگر سیستم ایمنی ضعیف دارید، خطر ابتلا به آن را افزایش می دهد.

سیستم ایمنی ضعیف شده می تواند نتیجه بیماری یا عوارض جانبی دارو باشد.

عفونتِ ویروسی پوست: رایج ترین ویروس ها از یکی از سه گروه زیر آمده است: ویروس آبله، ویروس پاپیلوم انسانی و ویروس هرپس.

عفونت قارچی: شیمی بدن و شیوه زندگی می تواند خطر ابتلا به عفونت قارچی را افزایش دهد. به عنوان مثال، اگر شما یک دونده هستید یا زیاد عرق می کنید، ممکن است چند مرتبه عفونت پای ورزشکار را تجربه کنید. قارچ ها اغلب در محیط های گرم و مرطوب رشد می کنند. پوشیدن لباس های عرقی یا مرطوب یک عامل خطر برای عفونتِ پوست است. یک شکست یا برش در پوست ممکن است به باکتری ها اجازه دهد تا به لایه های عمیق تر پوست برسند.

عفونتِ پوستی انگلی: حشرات کوچک یا ارگانیسم هایی که زیر پوست شما قرار دارند و با تخمگذاری می توانند باعث عفونتِ پوستی انگلی شوند.

نحوه درمان

درمان بستگی به علت عفونت و شدت آن دارد. برخی از انواع عفونتِ ویروسی پوست ممکن است در عرض چند روز یا چند هفته خود را بهبود بخشند.

عفونت های باکتریایی اغلب به وسیله آنتی بیوتیک های موضعی با استعمال مستقیم به پوست یا آنتی بیوتیک های خوراکی درمان می شوند. اگر فشار باکتری ها به درمان مقاوم باشد، درمان عفونت ممکن است نیاز به تزریق آنتی بیوتیک های داخل وریدی داشته باشد که در بیمارستان انجام می شود.

می توانید از اسپری های ضد قارچی و کرم ها برای درمان عفونتِ پوستی قارچی استفاده کنید. اگر وضعیت شما بهبود نیابد، از دکتر خود بخواهید که نسخه های خوراکی یا موضعی را تجویز کند. علاوه بر این، شما می توانید کرم های دارویی را به پوستِ خود برای درمان عفونتِ پوستی پارازیتی اعمال کنید. پزشک شما همچنین می تواند داروهایی را برای کاهش ناراحتی مانند داروهای ضد التهابی توصیه کند.

درمان خانگی و درمان های جایگزین

درمان خانگی برای عفونتِ پوست برای کاهش علائم کار می کند. درمان خانگی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • چندین بار در روز برای کاهش خارش و التهاب، کمپرس سرد را به پوست خود اعمال کنید.
  • برای کاهش خارش، آنتی هیستامین مصرف کنید.
  • استفاده از کرم های موضعی و پماد برای کاهش خارش و ناراحتی.

از دکتر خود بپرسید که چه کاری می توانید انجام دهید.

در مورد آلرژی به عطر چه باید کرد؟

آلرژی به عطر

آلرژی به عطر زمانی رخ می دهد که پس از قرار گرفتن در معرض عطری که حاوی آلرژن است واکنش آلرژیک نشان دهید.

علائم آلرژی به عطر می تواند ناشی از موارد زیر باشد:

  • دست زدن به مایع یا ماده عطر
  • اسپری شدن توسط عطر
  • حتی استنشاق مقداری از آن

تفاوت  آلرژی با حساسیت

آلرژی به عطر

هنگامی که شما آلرژی دارید، بدن شما واکنش سیستم ایمنی خاصی به ماده شیمیایی موجود در عطر دارد که باعث واکنش می شود.
این بدان معناست که بدن شما ترکیب موجود در عطر را به عنوان یک ماده خارجی تشخیص می دهد. سپس، واکنشی التهابی را آزاد می کند تا به مبارزه با این ماده به عنوان یک مهاجم باکتریایی یا ویروسی کمک کند.
این واکنش سیستم ایمنی معمولاً طی چند روز ایجاد می شود و به صورت خارش یا بثورات ظاهر می شود. این علائم می توانند تا هفته ها قبل از بین رفتن ادامه داشته باشند.

حساسیت به عطر

حساسیت به عطر که بسیار رایج تر است، واکنش به چیزی است که بدن شما را تحریک می کند. حساسیت لزوماً باعث واکنش سیستم ایمنی بدن در سراسر بدن نمی شود.

در حساسیت، ممکن است بثورات پوستی بعد از چند ساعت برطرف شود یا سردرد خفیفی داشته باشید.
همچنین ممکن است چند بار قبل از برطرف شدن علائم عطسه کنید. این به این دلیل است که بدن شما با رفع مواد تحریک کننده به حالت عادی واکنش نشان می دهد.

انواع مواد

ماده ای که به آن واکنش نشان می دهید نیز تفاوت ایجاد می کند.
بیشتر مواد موجود در عطرهایی که باعث واکنش می شوند در واقع آلرژن نیستند. آنها معمولاً محرک های مصنوعی یا شیمیایی هستند که بدن شما آنها را به خوبی احساس می کند.

از سوی دیگر آلرژن ها از نظر فنی پروتئین هایی هستند که بدن با واکنش التهابی که باعث ایجاد علائم آلرژی می شود به آنها واکنش نشان می دهد.

به طور خلاصه یک آلرژی واقعی به عطر زمانی اتفاق می افتد که یک پروتئین ارگانیک در ترکیب عطر باعث واکنش شود. اکثر واکنش های افراد فقط حساسیت به عطر است.

علائم

علائمی که تجربه می کنید بستگی مستقیم با آلرژی یا حساسیت به عطر دارد. بیایید برخی از علائم رایج را بررسی کنیم.

آلرژی

اغلب واکنش های آلرژیک به صورت بثورات قرمز خارش دار نمایان می شوند که پس از قرار گرفتن در معرض عطر به سرعت ایجاد می گردند. برخی از علائم خفیف حتی پس از قرار گرفتن در معرض کوتاه مدت می تواند برای چند هفته ادامه یابد.

برخی علائم خفیف آلرژی به عطر می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • خارش، حتی در جایی که هیچ بثورات یا سوزشی مشاهده نمی کنید
  • خارش در اطراف چشم و در گلو
  • پوسته پوسته یا خشک شدن پوست
  • تاول هایی که پوسته پوسته می شوند و چرک ترشح می کنند
  • کهیر
  • تکه شدن و قرمز شدن پوست
  • احساس سوزش روی پوست بدون تحریک یا زخم قابل مشاهده
  • حساسیت بیش از حد معمول به نور خورشید

حساسیت

برخی علائم خفیف حساسیت به عطر می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • در صورت اسپری عطر در نزدیکی صورت و مجاری تنفسی (بینی، دهان و گلو) عطسه کنید
  • خارش، آبریزش یا گرفتگی بینی
  • تراوش مخاط بینی در پشت گلو
  • سرفه مداوم
  • سردرد
  • حالت تهوع

سایر واکنش های آلرژیک بسیار شدیدتر است و می تواند به سرعت رخ دهد. برخی از این علائم ممکن است نیاز به مراقبت فوری پزشکی داشته باشند. با این حال، آنها بسیار نادر هستند.

در اینجا برخی از علائم شدید و اورژانسی وجود دارد که باید مراقب آنها باشید:

  • تورم در دهان، لب ها یا زبان. این نوع تورم می تواند ناراحت کننده باشد و تنفس، غذا خوردن یا صحبت کردن را برای شما سخت کند. ممکن است برای کاهش سریع تورم به درمان دارویی مانند تزریق کورتیکواستروئید نیاز داشته باشید.
  • آنافیلاکسی. زمانی اتفاق می افتد که مجاری تنفسی ملتهب و نزدیک می شوند زیرا بدن شما حجم بالایی از نوعی آنتی بادی به نام IgE را آزاد می کند. این مسئله می تواند تنفس را دشوار یا غیرممکن کند. اگر این اتفاق افتاد، از فوریت های پزشکی کمک بگیرید.

درمان آلرژی به عطر

درمان برای آلرژی به عطر باید بر اساس علائم و ماده ای باشد که باعث ایجاد حساسیت می شود.

مهمتر از همه، باید شامل اجتناب از ماده ای باشد که در وهله اول باعث ایجاد علامت شده است.

این درمان ها را برای علائم خفیف و موقتی امتحان کنید:

  • مصرف دارو. آنتی هیستامین های خوراکی مانند ستیریزین (زیرتک)، دیفن هیدرامین (بنادریل) یا لوراتادین (کلاریتین) می توانند به رفع خارش و گرفتگی کمک کنند. می توانید اینها را از هر داروخانه ای که داروهای بدون نسخه می فروشد تهیه کنید یا از پزشک خود نسخه بگیرید.
  • کرم های موضعی کورتیکواستروئید. شما می توانید هیدروکورتیزون یا سایر کرم های استروئیدی مشابه را در محل خارش یا بثورات بمالید.
  • حمام جو دوسر کلوئیدی. حمام جو دوسر می تواند خارش و التهاب را تسکین دهد. همچنین می توانید با قرار دادن بلغور جو دوسر آغشته به آب سرد در یک ماده نازک مانند جوراب شلواری، کمپرس بلغور جو دوسر درست کنید.
  • لوسیون یا کرم مرطوب کننده ملایم. از ماده ای استفاده کنید که فاقد مواد مصنوعی یا مواد شیمیایی باشد که ممکن است واکنش دیگری را تحریک کند.
  • نور درمانی را امتحان کنید. می توانید از رنگ آبی یا قرمز برای از بین بردن هرگونه باکتری که باعث تحریک پوست شما می شود یا برای کاهش پاسخ سیستم ایمنی روی پوست برای تسکین و ترمیم بافت استفاده کنید.

اگر آلرژی به عطر زندگی شما را مختل کرده است و می خواهید علائم شما کمتر باشد:

  • تست آلرژن تماس را انجام دهید. پزشک یا متخصص آلرژی می تواند از تست های وصله ای استفاده کند که شما را در معرض مقادیر کمی آلرژن های مختلف قرار می دهد تا محرک های آلرژیک خاص شما را تعیین کند. هنگامی که متوجه شدید به چه چیزی آلرژی دارید، می توانید از هرگونه عطر حاوی این مواد اجتناب کنید.

در صورت داشتن تب یا مشکل تنفسی با اورژانس تماس بگیرید یا فوراً به دنبال کمک پزشکی باشید.

چگونه با آلرژی به عطر کنار بیاییم

اولین کاری که باید انجام دهید این است که در وهله اول از ماده ای که باعث ایجاد آلرژی می شود دوری کنید.

وقتی متوجه شدید به چه چیزی آلرژی یا حساسیت دارید، آن ماده را در هر عطری که می خواهید بخرید جستجو کنید و دیگر هرگز آن را نخرید.

اگر هنوز می خواهید به رایحه ای مشابه دست یابید، اما می خواهید از هرگونه موادی که باعث ایجاد آلرژی می شوند اجتناب کنید، عطرهای طبیعی و گیاهی را امتحان کنید.

اما همیشه نمی توانید از قرار گرفتن در معرض خطر اجتناب کنید، به خصوص اگر با افرادی زندگی می کنید یا کار می کنید که به دلایل شخصی یا حرفه ای عطر می زنند.

در ادامه راه هایی را بیان می کنیم که با انجا آنها می توانید به کنترل محیط خود و کاهش علائم آلرژی به عطر کمک کنید:

  • سعی کنید از مناطق مشترکی که ممکن است افرادی که عطر می زنند از آنجا عبور کنند اجتناب کنید.
  • یک دستگاه تصفیه کننده کوچک هوا را در نزدیکی محل کار خود نگه دارید تا هوای شما عاری از پروتئین های هوا باشد که می تواند علائم شما را تحریک کند.
  • اجازه دهید اطرافیان از آلرژی شما مطلع شوند، در اینصورت آنها می توانند از زدن عطر در اطراف خود اجتناب کنند.
  • به هیچ عنوان از محصولات معطر مانند شمع و خوشبو کننده هوا استفاده نکنید.
  • هر سال واکسن آنفولانزا بزنید تا سیستم ایمنی بدن شما قوی بماند.
  • با کارفرمای خود در مورد عاری نگه داشتن محل کار خود از بو صحبت کنید، به خصوص اگر همکاران دیگر شما نیز به بو آلرژی یا حساسیت دارند.

زمان مراجعه به پزشک

در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر در اسرع وقت به پزشک مراجعه کنید:

  • جوش های بزرگ یا کهیرهای دردناک یا خارش شدید
  • احساس خستگی یا خواب آلودگی
  • احساس گیجی
  • احساس سرگیجه غیرمعمول
  • احساس بیماری یا بالا آوردن
  • افزایش ضربان قلب بدون دلیل یا ضربان غیر طبیعی
  • تب دارید (100.4 درجه فارنهایت یا بیشتر)
  • علائم عفونت روی پوست یا جاهای دیگر دارید، از جمله گرم شدن پوست در لمس یا بثورات خارش دار که باعث ترشح غلیظ، کدر و تغییر رنگ می شود
  • خارش یا بثورات پوستی خارش دار می شوند یا دائماً شما را از زندگی روزمره خود منحرف می کنند
  • بثورات پوستی از محل شروع به سایر نقاط بدن شما در حال گسترش است، یا جوش های جدیدی در جاهای دیگر بدن ظاهر می شوند
  • در اطراف صورت یا اندام تناسلی خود واکنش نشان می دهید
  • علائم شما پس از چند روز یا چند هفته بهتر نمی شوند یا بدتر می شوند
  • به دلیل گرفتگی در گلو، در تنفس مشکل دارید

نتیجه نهایی

حساسیت و آلرژی به عطر رایج است و می تواند مخرب باشد. این امر به ویژه زمانی صادق است که مجبور باشید با افرادی کار کنید که هر روز عطر یا ادکلن استفاده می کنند و توانایی اجتناب از آنها را ندارید.
اما کارهای زیادی وجود دارد که می توانید برای کاهش قرار گرفتن در معرض مواد آلرژی زا یا بهبود علائم خود انجام دهید.
محدود کردن قرار گرفتن در معرض آلرژنها، دریافت درمان و گفتن علائم به اطرافیان می تواند به شما کمک کند تا از عهده این کار برآیید.

آنچه باید در مورد استفاده از روغن درخت چای برای موها بدانید

هزاران سال است که عصاره های گیاهی توسط تمدن ها برای مزایای سلامتی خود مورد استفاده قرار می گیرند. این عصاره ها اغلب به عنوان جایگزینی برای طب غربی استفاده می شوند.

روغن درخت چای نیز از این قاعده مستثنی نیست. این روغن که از برگ گیاه Melaleuca alternifolia گرفته شده است، می تواند به عفونت های پوستی، آکنه، پای ورزشکار و سایر بیماری های التهابی کمک کند. همچنین به تمیز کردن موها، محکم نگه داشتن آنها و کاهش شوره سر کمک می کند

با داشتن چنین خواص درمانی ارزشمندی، روغن درخت چای ممکن است به مشکلات موهای شما پاسخ دهد. این روزها، خوشبختانه روغن درخت چای در محصولات رایج روزمره مانند شامپو یافت می شود.

مزایای استفاده از روغن درخت چای برای موها چیست؟

روغن درخت چای می تواند به درمان بیماری های مختلف مانند شوره سر و ریزش مو کمک کند.
با وجود مواد شیمیایی شدید موجود در محصولات مو، ممکن است مواد مغذی مورد نیاز فولیکول مو را از بین ببرید. اگر از محصولات زیادی استفاده می کنید یا موهای خود را اغلب رنگ می کنید، ممکن تاست موهای خود را در معرض شکستن یا ریزش قرار دهید.

استفاده از مقادیر کمی روغن درخت چای رقیق شده روی ساقه مو به جلوگیری از تجمع مواد شیمیایی و پوست مرده کمک می کند. این امر موهای شما را سالم و مرطوب نگه می دارد، که می تواند به رشد طبیعی آن کمک کرده و از ریزش آن جلوگیری کند.

شوره سر در اثر تجمع پوست خشک و پوسته پوسته شده روی پوست سر ایجاد می شود. در صورت عدم درمان، تجمع پوست مرده در نهایت می تواند مانع رشد مو شود. شامپوی حاوی روغن درخت چای می تواند مزایای ضد قارچی و ضد باکتریایی را ارائه دهد. این بدان معناست که باعث از بین رفتن عواملی می شود که باعث ایجاد پوست مرده در پوست سر می شوند.

توجه داشته باشید که اگر بیماری خود ایمنی دارید، شیمی درمانی می گذرانید، گرایش ژنتیکی به ریزش مو دارید یا ریزش مو مرتبط با افزایش سن دارید، روغن درخت چای به احتمال زیاد به ریزش موی شما کمک نمی کند.

آنچه تحقیقات می گویند

برخی تحقیقات ازمزایای روغن درخت چای برای تقویت مو پشتیبانی می کند. این تحقیقات بر کمک به موها و پوست سر متمرکز شده است. با این حال، تحقیقات نشان نمی دهد که درخت چای به رشد سریعتر موها کمک می کند. در عوض، روغن این گیاه ممکن است به شرایط مختلف مو کمک کند، که به نوبه خود به موها اجازه می دهد به درستی رشد کرده و سالم بمانند.

هیرسوتیسم عبارت است از وجود مو در مناطقی از بدن که معمولاً فقط در مردان وجود دارد، مانند قفسه سینه، صورت و پشت. این مسئله، نتیجه افزایش هورمون های مردانه است. در تحقیقی که در مجله تحقیقات غدد درون ریز منتشر شد، به زنان مبتلا به هیرسوتیسم اسپری روغن اسطوخودوس و درخت چای دوبار در روز به مدت سه ماه در مناطق آسیب دیده داده شد. در پایان مطالعه، آنها قطر مو را کاهش دادند. محققان به این نتیجه رسیدند که روغن ها می توانند در کاهش هیرسوتیسم موثر باشند.

محققان اثربخشی استفاده از شامپو حاوی 5 درصد روغن درخت چای را روی 126 شرکت کننده بررسی کردند. این مطالعه به مدت چهار هفته انجام شد. نتایج نشان داد که حتی 5 درصد روغن درخت چای موجود در محصول باعث 41 درصد بهبود شوره سر شده است. شرکت کنندگان همچنین گفتند که شامپو خارش و چربی پوست سر را بهبود می بخشد و هیچ گونه عوارض جانبی ندارد.

نحوه استفاده از روغن درخت چای برای موها

برای کمک به شوره سر، شامپویی حاوی 5 درصد روغن درخت چای را روی پوست سر خود بمالید. به مدت 4 هفته روزانه 3 دقیقه آب بکشید.

برای داشتن موهای سالم، روغن درخت چای را با نسبت 1 به 10 روغن درخت چای به روغن بادام یا روغن مشابه دیگر رقیق کنید. برای به دست آوردن بهترین نتیجه، هر روز از مخلوط استفاده کنید.

خطرات و هشدارها

اگرچه روغن درخت چای فوایدی را به همراه دارد، اما باید به چند نکته احتیاطی توجه کرد.

به عنوان مثال، روغن را نخورید. انجام این کار می تواند باعث از دست دادن کنترل و تعادل عضلات شود و حتی می تواند شما را در کما قرار دهد. این روغن فقط برای استفاده موضعی در نظر گرفته شده است. در این راستا، آن را دور از دسترس کودکان نگه دارید.

اگر قصد دارید آن را روی موهای خود بمالید، همیشه به دنبال روغن تازه درخت چای باشید. روغن تازه احتمالاً کمتر از روغن درخت چای اکسید شده باعث ایجاد حساسیت می شود. روغن درخت چای دارای 1،8 سینئول است که می تواند باعث تحریک پوست برخی افراد شود.

بهتر است ابتدا هر محصولی با روغن درخت چای را در قسمت تحتانی بازوی خود آزمایش کنید. 12 تا 24 ساعت صبر کنید تا ببینید آیا واکنشی نشان داده اید یا خیر. در صورت سوختن یا ایجاد جوش یا قرمزی، از استفاده از محصول خودداری کنید.

اگر به بالزام پرو، بنزوئین، تنتورهای کلوفونی، اوکالیپتول یا گیاهان خانواده مرمری حساسیت دارید، احتمال اینکه به روغن درخت چای حساسیت داشته باشید نیز بیشتر است. بهتر است از آن اجتناب کنید.

عوارض جانبی شامل افسردگی، اسهال، خواب آلودگی، خستگی، لرزش عضلات، خارش و بثورات پوستی است.
زنان باردار و شیرده باید از روغن درخت چای با احتیاط استفاده کنند. در صورت بارداری یا شیردهی، قبل از استفاده از روغن درخت چای بر روی موهای خود، با پزشک خود مشورت کنید.

نتیجه نهایی

روغن درخت چای می تواند یک راه موثر برای کمک به شوره سر و داشتن موهای سالم باشد. آن را در لیست مواد تشکیل دهنده شامپوی خود جستجو کنید. همیشه باید قبل از استفاده آن را روی پوست خود آزمایش کنید، زیرا ممکن است برای برخی افراد ناراحت کننده باشد.

در صورت بروز واکنش آلرژیک شدید، فوراً به دنبال مراقبت های پزشکی باشید.
اگر هیچ واکنشی ندارید، هر روز شامپو یا مخلوط درخت چای را روی موهای خود بمالید. شامپوها حاوی دوز خفیف روغن هستند و احتمال ایجاد حساسیت در آنها کمتر است.

5 راه آسان برای خلاص شدن از کلاه گهواره

کلاه گهواره چیست؟

کلاه گهواره، که گاهی اوقات به آن کلاه تخت نیز می گویند، نسخه کودک درماتیت سبورئیک است. درماتیت سبورئیک باعث ایجاد شوره در بزرگسالان می شود. در نوزادان، باعث ایجاد پوست بسیار ضخیم و پوسته پوسته در سر نوزاد می شود.

یا وجود اسنکه کلاه گهواره بسیار شایع است، عمدتا بی ضرر است و باید در نهایت برطرف شود. این بیماری در نوزادان تا 3 ماهگی شایع است اما می تواند تا یک سال یا بیشتر طول بکشد. بیشتر موارد کلاه گهواره در اولین روز تولد کودک از بین می رود و سایر موارد با نزدیک شدن کودک به 4 سالگی به شدت کاهش می یابد.

کلاه گهواره معمولاً روی سر قرار دارد و ممکن است در پشت گوش متمرکز شود. گاهی اوقات، روی پوست زیر ابرو یا بینی، زیر بغل یا کشاله ران نیز تأثیر می گذارد. پوسته ها ممکن است خشک یا چرب باشند و معمولاً سفید یا زرد هستند.

کلاه گهواره بی ضرر است و از نظر پزشکی نیازی به خلاص شدن از آن نیست. اما اگر می خواهید آن را حذف کنید، چند روش ایمن وجود دارد که می توانید در خانه استفاده کنید. اثبات نشده است که اکثر داروها موثر هستند و نتایج به طور موقت خواهد بود.

همیشه با پوست بچه ملایم باشید. اگر بیش از حد پوست سر را تحریک کنید، می توانید بریدگی های کوچکی ایجاد کنید که ممکن است عفونی شود.

1. برای درمان کلاه گهواره سر نوزاد را شانه بزنید

شانه زدن ملایم سر نوزاد راه خوبی برای برداشتن برخی از پوسته ها از سر او است، اما مراقب باشید که تکه ها را نچینید یا خراش ندهید. شما می توانید برس های مخصوص ساخته شده فقط برای کلاه گهواره را پیدا کنید. گاهی اوقات بیمارستان ها پس از زایمان نوزاد شما را با برس به خانه می فرستند. برس جدید با موهای ملایم نیز کار می کند.

برای استفاده از این روش:

  • با حرکت در یک جهت، به آرامی ناحیه آسیب دیده پوست سر را بکشید تا پوسته ها شل شوند.
  • برس زدن به موها را ادامه دهید تا پوسته های تار مو از بین بروند.
  • می توانید این کار را روی موهای خیس یا خشک انجام دهید.

یکبار در روز برس بزنید. اگر پوست سر قرمز یا تحریک شد، کمتر برس بزنید. شانه زدن برخی از پوسته ها را از بین می برد و ممکن است سلامت کلی پوست سر را افزایش دهد. این کار یک روش ایمن است.

2. پوست سر را آبرسانی کنید

آبرسانی به پوست سر برای شل شدن پوسته ها خوب است و برخی افراد احساس می کنند که پوست سر را در زیر تغذیه می کند. شما به یک روغن گیاهی خالص مانند زیتون، نارگیل، جوجوبا یا روغن بادام احتیاج دارید. روغن بچه هم کار می کند. هر کدام را که انتخاب می کنید، ابتدا مقدار کمی از آن را روی پوست سر نوزاد خود امتحان کنید تا ببینید آیا باعث تحریک می شود یا خیر.

برای استفاده از این روش:

  • یک لایه نازک روغن به پوست سر بمالید.
  • حدود یک دقیقه روغن را به آرامی ماساژ دهید. اگر هنوز نقطه نازکی روی سر نوزاد است، احتیاط بیشتری در این ناحیه انجام دهید.
  • روغن را بگذارید تا حدود 15 دقیقه خیس بخورد.
  • روغن را با شامپوی ملایم بچه بشویید.

می توانید روزی یکبار از این روش استفاده کنید. بنا به گفته مردم این روش را مؤثر است، اما هیچ تحقیقی برای حمایت از آن وجود ندارد. تا زمانی که فرزند شما به روغن حساسیت ندارد، یک روش ایمن است.

3. موهای کودک را بشویید

رعایت بهداشت صحیح موها می تواند تا حد زیادی ظاهر کلاه گهواره را کاهش دهد. شامپو بچه ممکن است برای درمان کلاه گهواره کافی باشد. فقط با اجازه پزشک از شامپوی شوره استفاده کنید زیرا ممکن است برای نوزاد شما بی خطر نباشد.

برای استفاده از این روش:

  • موها و پوست سر را خیس کنید.
  • شامپو را به پوست سر ماساژ دهید.
  • از حوله بچه برای شامپو استفاده کنید و نواحی آسیب دیده را به آرامی مالش دهید. همچنین می‌توانید هنگام شامپو زدن، پوست سر کودک خود را برس بزنید.
  • موهای کودک را بشویید تا تمام شامپو از بین برود.

از متخصص اطفال خود بپرسید که چند وقت یکبار توصیه می کند موهای نوزاد را بشویید. شامپو زدن زیاد ممکن است پوست سر را خشک کرده و کلاه گهواره را بدتر کند.

شامپو زدن برای از بین بردن موقت کلاه گهواره بسیار مؤثر است و استفاده از شامپو بچه بسیار ایمن است. فقط مراقب باشید که صابون به چشم نوزاد وارد نشود.

4. از کرم های تجویزی استفاده کنید

در موارد شدید، پزشک ممکن است کرم ضد قارچ، هیدروکورتیزون یا روی را توصیه کند. هنگام استفاده، از دستورالعمل های پزشک پیروی کنید.

5. در صورت تایید پزشک متخصص اطفال، روغن های ضروری را امتحان کنید

این روغنهای بسیار غلیظ داروهای گیاهی هستند که حاوی عصاره (ماده فعال) گیاهان مختلف هستند. استفاده از روغن های ضروری ضد میکروبی ممکن است به مبارزه با کلاه گهواره ناشی از مخمر کمک کند (هرچند این مورد یک علت غیرمعمول کلاه گهواره در نوزادان است). اسانس های ضد التهابی ممکن است پوست سر را تسکین دهد.

هنگام انتخاب روغن، اسانس لیمو یا شمعدانی و یک روغن حامل مانند جوجوبا یا روغن نارگیل را در نظر بگیرید. برخی افراد روغن درخت چای را نیز توصیه می کنند، اما این روغن ممکن است برای نوزادان جوان بی خطر نباشد و باید از آن در نوزادان زیر 6 ماه اجتناب شود.

برای استفاده:

  • 2 قطره روغن ضروری را در 2 قاشق غذاخوری روغن حامل رقیق کنید.
  • روغن ها را روی ناحیه آسیب دیده بمالید.
  • بگذارید چند دقیقه بماند.
  • پوست سر را شانه یا برس بزنید.
  • همه روغن ها را با شامپو بشویید.

از این روش باید کم استفاده کرد. همچنین مشخص نیست که آیا استفاده از روغنهای ضروری به طور مستقیم بر روی پوست نوزاد بی خطر است. ابتدا از پزشک خود بپرسید و هنگام استفاده از روغنهای اساسی فقط توصیه های یک متخصص عطاری معتبر را دنبال کنید.

علل بروز کلاه گهواره

همه نوزادان کلاه گهواره نمی گیرند. بر اساس اعلام آکادمی پزشکان خانواده آمریکا (AAFP)، حدود 10 درصد از نوزادان پسر و 9.5 درصد از نوزادان دختر به آن مبتلا هستند.

کلاه گهواره بسیار رایج است، اما اطلاعات کمی در مورد علت دقیق آن وجود دارد. این یکی از دلایلی است که ممکن است حذف یا جلوگیری از آن دشوار باشد. در بزرگسالان، به نظر می رسد بین درماتیت سبورئیک و گونه مخمر مالاسزیا ارتباط وجود دارد، اما این ارتباط در نوزادان کمتر مشخص است. تخمین زده می شود که نیمی از مردم دارای مقداری شوره هستند که این نیز به شدت با مخمرهای مالاسزیا مرتبط است.

برخی از دانشمندان معتقدند کلاه گهواره را به مسائل هورمونی ربط می دهند زیرا در هنگام تولد ظاهر می شود، سپس از بین می رود و اغلب در دوران بلوغ برمی گردد.

گاهی اوقات (اگرچه به ندرت) کلاه گهواره ممکن است با نقص ایمنی مرتبط باشد. در این صورت، علائم دیگری علاوه بر کلاه گهواره وجود خواهد داشت و پزشک کودک شما می تواند آن را تشخیص داده و درمان کند.

روزاسه: انواع، علل و درمان

روزاسه چیست؟

روزاسه یک بیماری مزمن پوستی است که بیش از 16 میلیون آمریکایی را مبتلا می کند. علت روزاسه هنوز ناشناخته است و درمانی برای آن وجود ندارد. با این حال، تحقیقات به پزشکان این امکان را داده است تا با به حداقل رساندن علائم بیماری راهی برای درمان آن بیابند.

چهار زیرگونه روزاسِه وجود دارد. هر زیرگونه علائم خاص خود را دارد. ممکن است بیش از یک زیرگروه روزاسِه در یک زمان وجود داشته باشد.

علامت روزاسه برآمدگی های کوچک، قرمز و چرکی روی پوست است که در حین عود کردن به وجود می‌آیند. به طور معمول، روزاسِه فقط روی پوست بینی، گونه ها و پیشانی تأثیر می گذارد.

عود کردن اغلب در چرخه های زمانی رخ می دهد. این بدان معناست که شما هفته ها یا ماهها علائم را تجربه می کنید، علائم برطرف می شوند و سپس دوباره برمی گردند.

انواع روزاسه

چهار نوع روزاسه عبارتند از:

زیرگروه اول، معروف به روزاسِه اریتما توتلانژکتاتیک (ETR)، با قرمزی صورت، گرگرفتگی و رگ های خونی قابل مشاهده همراه است.
زیرگروه دوم، روزاسه پاپولوپوستولار (یا آکنه)، اغلب زنان میانسال را تحت تأثیر قرار می دهد.

زیرگروه سوم، که به رینوفیما معروف است، یک شکل نادر است که با ضخیم شدن پوست بینی همراه است. این بیماری معمولاً مردان را تحت تأثیر قرار می دهد و اغلب با زیرگونه دیگری از روزاسه همراه است.

زیرگروه چهارم، به عنوان روزاسِه چشمی شناخته می شود و علائم آن بر ناحیه چشم متمرکز است.

علائم روزاسه

علائم روزاسه بین هر زیرگونه متفاوت است.

علائم روزاسِه ETR:

  • گرگرفتگی و قرمزی در مرکز صورت
  • مشاهده رگهای خونی شکسته
  • پوست متورم
  • پوست حساس
  • سوزش پوست
  • پوست خشک، خشن و پوسته پوسته

علائم روزاسِه آکنه:

  • جوش های شبیه آکنه و پوست بسیار قرمز
  • پوست چرب
  • پوست حساس
  • رگ های خونی شکسته که قابل مشاهده هستند
  • لکه های برآمده از پوست

علائم ضخیم شدن پوست:

  • بافت ناهموار پوست
  • پوست ضخیم روی بینی
  • پوست ضخیم در چانه، پیشانی، گونه ها و گوش ها
  • منافذ بزرگ
  • مشاهده رگهای خونی شکسته

علائم روزاسه چشمی:

  • چشمان خون آلود و آبکی
  • چشم هایی که احساس می کنند ریز شده اند
  • احساس سوزش در چشم
  • خشکی و خارش چشم ها
  • چشمهای حساس به نور
  • کیست روی چشم
  • کاهش دید
  • شکستگی عروق خونی روی پلک ها

علت روزاسِه چیست؟

علت روزاسه مشخص نشده است. ممکن است ترکیبی از عوامل ارثی و محیطی باشد. مشخص است که برخی موارد ممکن است علائم روزاسه شما را بدتر کند. این موارد عبارتند از:

  • خوردن غذاهای تند
  • خوردن اقلام حاوی ترکیب سینامالدئید مانند دارچین ، شکلات ، گوجه فرنگی و مرکبات
  • نوشیدن قهوه یا چای داغ
  • داشتن باکتری های روده ای هلیکوباکتر پیلوری
  • کنه پوستی به نام دمودکس و باکتری حامل آن
  • وجود کاتلیسیدین (پروتئینی که از پوست در برابر عفونت محافظت می کند)

عوامل خطر بیماری روزاسه

عواملی وجود دارد که احتمال ابتلا به روزاسِه را در شما بیشتر از بقیه می کند. روزاسه اغلب در افراد بین 30 تا 50 سال ایجاد می شود. همچنین در افرادی که پوست روشن دارند و موهای بور و چشم های آبی دارند بیشتر دیده می شود.

همچنین ارتباط ژنتیکی با روزاسه وجود دارد. اگر سابقه خانوادگی این بیماری را دارید یا نیاکان سلتیک یا اسکاندیناوی دارید، احتمال بروز روزاسِه بیشتر است. زنان نیز بیشتر از مردان به این بیماری مبتلا می شوند. با این حال، مردان مبتلا به این بیماری اغلب علائم شدیدتری دارند.

چگونه بفهمیم روزاسه داریم؟

پزشک به راحتی می تواند روزاسه را با معاینه فیزیکی پوست تشخیص دهد. او ممکن است شما را به متخصص پوست ارجاع دهد که می تواند تشخیص دهد که شما مبتلا به روزاسِه هستید یا بیماری پوستی دیگری دارید.

چگونه می توان علائم را کنترل کرد؟

بیماری روزاسه قابل درمان نیست، اما می توانید برای کنترل علائم خود اقداماتی را انجام دهید.

اطمینان حاصل کنید که از پوست خود با استفاده از پاک کننده های ملایم و محصولات مراقبت از پوست بدون روغن و حاوی آب مراقبت می کنید.

از محصولات حاوی مواد زیر خودداری کنید:

  • الکل
  • منتول
  • فندق افسونگر
  • عوامل لایه بردار

مواد فوق ممکن است علائم شما را تحریک کنند.

پزشک شما برای تهیه یک برنامه درمانی با شما همکاری خواهد کرد. این برنامه درمانی معمولاً رژیم کرم های آنتی بیوتیک و آنتی بیوتیک های خوراکی است.

یک دفترچه در مورد غذاهایی که می خورید و لوازم آرایشی که روی پوست خود قرار می دهید، تهیه کنید. این کار به شما کمک می کند بفهمید چه چیزی علائم شما را بدتر می کند.

سایر مراحل مدیریت عبارتند از:

  • اجتناب از تابش مستقیم نور خورشید و استفاده از کرم ضد آفتاب
  • اجتناب از نوشیدن الکل
  • استفاده از لیزر و درمان نوری برای کمک به برخی موارد شدید روزاسه
  • درمان میکرودرم ابریژن برای کاهش ضخیم شدن پوست
  • مصرف داروهای چشمی و آنتی بیوتیک ها برای روزاسه چشم

مقابله با روزاسه

روزاسه یک بیماری مزمن پوستی است که باید مدیریت آن را بیاموزید. کنار آمدن با یک بیماری مزمن دشوار است. ارتباط با سایر افرادی که مبتلا به روزاسِه هستند می تواند به شما کمک کند کمتر احساس تنهایی کنید.