هیوسین

هیوسین _ Hyoscine

هیوسین

هیوسین نوعی مسکن است که برای تسکین گرفتگی و درد شکم و بهبود اسهال مورد استفاده قرار می گیرد. این قرص برای کاهش نفخ و اسپاسم های ناشی از سندروم روده تحریک پذیر و بیماری دیورتیکولر روده مناسب است. همچنین، کسانی که دچار حالت تهوع و استفراغ ناشی از حرکت می شوند می توانند از هیوسین استفاده کنند. این قرص به دو صورت 10 میلی گرمی و 20 میلی گرمی در بازار دارویی موجود است.

نحوه ی عملکرد هیوسین

هیوسین به علت شباهت به انتقال دهنده ی عصبی استیل کولین می‌تواند با مسدود کردن جایگاه فعال گیرنده ی آن، از اعمال اثر استیل کولین جلوگیری کند. (استیل کولین نوعی انتقال دهنده عصبی است که باعث انتقال پیام بین سلول های عصبی می‌شود). هنگامی که استیل کولین دیگر قادر به انتقال پیام نباشد، ماهیچه های صاف بدن مخصوصاً در دستگاه گوارش، کیسه ی صفرا و مجاری ادراری _ تناسلی به حالت استراحت درآمده و انقباض و اسپاسم آن ها برطرف می‌شود.

  • این دارو به علت اثرات آنتی کولینرژیک خود، باعث کاهش ترشح ارگان های خاص در بدن می‌شود مثلاً می‌تواند باعث کاهش ترشح بزاق، عرق، ترشحات تنفسی و غیره شود.
  • هیوسین نمی‌تواند وارد مغز شود. بنابراین اثرات آنتی کولینرژیک روی سیستم عصبی مرکزی ندارد و اثرات آن تنها به اثرات محیطی محدود می‌شود.
  • هیوسین روی گیرنده های نیکوتینی تاثیر چندانی ندارد.

موارد مصرف هیوسین

از جمله مهمترین کاربردهای هیوسین می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • برطرف کردن ناراحتی های گوارشی ناشی از سندروم روده تحریک پذیر
  • رفع اسپاسم(انقباض و گرفتگی ممتد غیرارادی عضلانی) و کرامپ های(انقباضات ناگهانی و غیرارادی) معده، روده، کلیه و مثانه
  • بهبودی دردها ناشی از سنگ های کیسه صفرا و کلیه
  • التیام دردهای دوران قاعدگی خانم ها
  • درمان مثانه ی تحریک پذیر یا اسپاستیک
  • جلوگیری از حالت تهوع و استفراغ

موارد گفته شده کامل نیست و علاوه بر موارد گفته شده هیوسین کاربرد های دیگری هم دارد.

احتیاط قبل از مصرف هیوسین

در صورت داشتن  هر یک موارد زیر قبل از مصرف دارو با پزشک خود مشورت کنید:

  • فشار خون بالا
  •  پرکاری تیروئید
  • بیماری های کلیوی و کبدی
  • احتباس ادراری مخصوصاً در آقایانی که مشکل پروستات دارند.
  • مشکلات بینایی به خصوص گلوکوم زاویه بسته
  • ضربان قلب بالا یا دیگر مشکلات قلبی (این قرص ضربان قلب را بالا می‌برد)
  • دمای بدن‌ ۳۸ درجه یا بالاتر
  • وجود مشکلات هضم مثل رفلاکس معده، یبوست شدید یا کولیت روده (بیماری التهابی روده)
  • بارداری، قصد بارداری و شیردهی

در صورت داشتن  یکی از موارد زیر از هیوسین استفاده نکنید:

  • وجود آلرژی به قرص هیوسین یا داروهای دیگری از این خانواده
  • ابتلا به بیماری میاستنی گراویس (بیماری با ضعف عضلانی و خستگی زودهنگام)
  • ابتلا به نوع نادری از آب سیاه یا گلوکوم با زاویه بسته (قرص هیوسین می‌تواند فشار درون چشم را تشدید نموده و شرایط این بیماری را تشدید نماید)
  • داشتن شرایطی مانند روده بسیار بزرگ شده

در شرایط زیر از مصرف داروی تزریقی هیوسین اجتناب کنید:

  • در صورت مصرف داروهای رقیق کننده خون مانند هپارین و وارفارین
  • مشکلاتی مانند تپش قلب بالا
  • وجود نارسایی قلبی
  • تنگ شدگی مجاری گوارشی
  • وجود آنژین

عوارض جانبی

برخی از عوارض جانبی معمول عبارتند از:

  • خشکی دهان
  • تاری دید موقتی
  • مشکل در تمرکز
  • تپش قلب
  • کاهش توانایی عرق کردن
  • سرگیجه
  • گُر گرفتگی
  • حالت تهوع
  • اسهال
  • یبوست

عوارض جانبی شدید

اگر چه احتمال بروز این عوارض ناچیز می‌باشد ولی بهتر است در صورت بروز هر یک از این مشکلات مصرف دارو را قطع نموده و به پزشک خود مراجعه کنید:

  • تنگی نفس
  • قرمزی و درد شدید چشم‌ها یا کاهش بینایی (این حالت می‌تواند به دلیل بالا رفتن فشار چشم ایجاد شود)
  • سرگیجه و احساس سبکی سر در هنگام بلند شدن از حالت نشسته و یا خوابیده
  • بثورات پوستی و خارش پوست
  • مشکل و ناراحتی هنگام ادرار کردن

واکنش آلرژیک شدید

در موارد نادری، واکنش آلرژیک شدید («آنافیلاکسی» anaphylaxis یا بیش‌دفاعی) نسبت به مصرف قرص هیوسین گزارش شده است.

  • خس‌خس سینه؛
  • التهاب پوستی مثل خارش، قرمزی، ورم، تاول یا پوست‌ پوست‌ شدن؛
  • احساس گرفتگی و فشار در قفسهٔ سینه یا گلو؛
  • بروز مشکل در تنفس یا حرف زدن؛
  • ورم دهان، صورت، لب‌ها، زبان یا گلو.

این موارد نشانه‌های اخطاردهنده در رابطه با واکنش آلرژیک شدید هستند. این واکنش آلرژيک اورژانسی بوده و باید فورا به آن رسیدگی کرد.

تداخل دارویی قرص هیوسین

داروهایی که می‌تواند با هیوسین اختلال ایجاد کند عبارت اند از :

کلردیازپوکساید

کلردیازپوکساید _ Chlordiazepoxide

کلردیازپوکساید (Chlordiazepoxide) که با نام تجاری لیبریوم عرضه می‌شود، یکی از ترکیبات بنزودیازپین است که در درمان اضطراب و بی خوابی و همچنین، عوارض ترک اعتیاد به الکل و اضطراب پیش از عمل جراحی کاربرد دارد. کلردیازپوکساید دارویی چند کاربردی است که ارزش و کارایی آن در تسکین اضطراب ثابت شده است.

استفاده زیاد از این دارو باعث ایجاد اعتیاد در فرد شده و مصرف بیش از حد آن منجر به مرگ شخص نیز می ‎شود . فروش کلردیازپوکسید بدون نسخه پزشک خلاف قانون است .

اشکال دارویی کلردیازپوکساید

داروی کلردیازپوکساید به‌ صورت کپسول عرضه می‌شود. این دارو در دوزهای مختلف ۵، ۱۰ و ۲۵ موجود بوده و پزشک با توجه‌ به شرایط بیمار دوز مناسب را انتخاب می‌کند. کپسول کلردیازپوکساید از نشاسته ذرت، لاکتوز و تالک درست شده است. پوسته کپسول ژلاتینی بوده و ممکن است حاوی متیل باشد.

عملکرد کلردیازپوکساید

کلردیازپوکساید می‌تواند به محل اتصال اختصاصی بنزودیازپین در گیرنده‌های سیستم عصبی مرکزی وصل شود. با افزایش اتصال به این انتقال‌دهنده‌های عصبی خواص آرام‌بخش، خواب‌آور و ضد اضطراب کلردیازپوکساید ظاهر می‌شود.

موارد مصرف کلردیازپوکساید

  •  کاهش اضطراب به صورت کوتاه مدت
  •  شل کنندۀ عضلانی
  •  برطرف کردن علائم ترک الکل
  • برخی مواقع پزشک برای درمان سندروم روده تحرک پذیر

موارد احتیاط پیش از مصرف دارو

  • در صورت داشتن حساسیت به این دارو، از مصرف آن خودداری کنید .

در صورتی که دارای ویژگی های زیر هستید، قبل از تجویز این دارو توسط پزشک در این باره با او مشورت کنید :

  • اگر دارای اختلال آنزیمی ژنتیکی که باعث ایجاد علائم پوستی می ‎شود هستید .
  • اگر از داروهای رقیق کننده خون مانند وارفارین استفاده می ‎کنید .
  • اعتیاد به مصرف مواد مخدر
  • اثرات آرامش بخش کلردیازپوکسید معمولا در بزرگسالان طولانی تر است و ممکن است منجر به ایجاد حوادثی از قبیل تصادف و یا ایجاد جراحت بر اثر افتادن بر روی زمین شود ، پس لازم است که هنگام مصرف این دارو احتیاط کنید .
  • اگر باردار هستید از مصرف داروی کلردیازپوکسید خودداری کنید زیرا این دارو ممکن است باعث ایجاد نقص در جنین و یا منجر به اعتیاد آن شود و همچنین ممکن است مصرف این دارو توسط زنان باردار باعث تهدید زندگی فرزندشان بعد از تولد شود . نوزادانی که به این دارو اعتیاد دارند ممکن است نیازمند چندین هفته درمان پزشکی باشند . اگر باردار هستید و یا تصمیم به باردار شدن دارید، قبل از تجویز این دارو توسط پزشک خود، این موضوع را با او در میان بگذارید و همچنین در دوران مصرف این دارو تا جای ممکن از باردار شدن خود جلوگیری کنید .
  • هنوز به طور کامل مشخص نیست که مصرف این دارو توسط مادران شیرده باعث آسیب رسیدن به کودک شیر خوار می شود یا خیر ، بنابراین در صورت شیردهی به کودک این موضوع را پزشک خود اطلاع دهید .
  • مصرف این دارو برای افراد کوچکتر از 6 سال توصیه نمی‎ شود .

 نحوهٔ مصرف و دوز مصرفی کلردیازپوکساید

دوز مناسب برای مصرف قرص کلردیازپوکساید به تشخیص بیماری و واکنش هر بیمار به این دارو بستگی دارد.

دوز معمول روزانه این دارو در بزرگسالان برای تسکین اختلالات اضطرابی خفیف و ملایم و علائم اضطراب ، 5 یا 10 میلی گرم، 3 یا 4 بار در روز می باشد. برای تسکین اختلالات اضطرابی شدید و علائم اضطراب نیز بزرگسالان باید 3 یا 4 بار در روز 20 یا 25 میلی گرم از این دارو را مصرف کنند. مقدار مناسب دوز این دارو برای بیماران سالمند 5 میلی گرم و 2 تا 4 بار در روز است.

قبل از جراحی برای برطرف کردن دلهره و اضطراب پیش از عمل، افراد باید 3 یا 4 بار در روز قرص کلردیازپوکساید 5 تا 10 میلی گرم به صورت خوراکی مصرف نمایند. اگر از این دارو به عنوان داروی پیش از جراحی استفاده کنیم باید 1 ساعت پیش از عمل 50 تا 100 میلی گرم از دارو به صورت عضلانی تزریق شود.

برای تسکین علائم ترک اعتیاد ابتدا از شکل پراروده ای این دارو استفاده می شود. اگر دارو به شکل خوراکی تجویز شود، دوز مصرفی پیشنهادی در ابتدا 50 تا 100 میلی گرم است .

عوارض کلردیازپوکساید

همه داروها ممکن است عوارض جانبی ایجاد کنند. اما بسیاری از مصرف‌کنندگان نیز هیچ نوع عارضه‌ای بروز نمی‌دهند. یکسری از عوارض بعد از گذشت مدت کوتاهی از مصرف قرص کلردیازپوکساید، از بین می‌روند. در صورت بروز مستمر هریک از عوارض می بایست به پزشک اطلاع داده شود. عوارض جانبی قرص کلردیازپوکساید بر بخش‌های مختلف بدن عبارتند از:

  • سیستم عصبی مرکزی: سرگیجه، خواب‌آلودگی، منگی، سردرد و اضطراب، ترمور، تحریک‌پذیری، ضعف و خستگی، دپرسیون، بی‌خوابی، توهم
  • گوارشی: یبوست، خشکی دهان، تهوع، استفراغ، بی‌اشتهایی، اسهال
  • پوستی: راش، درماتیت، خارش
  • قلبی، عروقی: کاهش فشارخون وضعیتی، تغییرات ECG، تاکی‌کاردی، هیپوتانسیون

همچنین ممکن است بی‌نظمی‌های جزئی قاعدگی رخ داده و موجب کاهش یا افزایش میل‌ جنسی شود.

قرص کلردیازپوکساید می توانند اعتیادآور باشند به همین دلیل به طور موقت از آن کمک گرفته می شود و اینکه به عنوان یک داروی طولانی مدت و درمان اصلی ضد اضطراب باشد استفاده نمی شود به این دلیل که احتمال اعتیاد وجود دارد.

تداخلات دارویی قرص کلردیازپوکساید

مصرف قرص کلردیازپوکساید و داروهای دیگری مانند:

  •  خواب‌آور
  •  مسکن
  •  ضد سرفه
  •  آرام‌بخش
  • داروهای افسردگی و ضد استرس

ممکن است عوارض خطرناکی که تهدیدکننده زندگی فرد هستند را در پی داشته باشد.

در صورتی که از شربت‌های ضد اسید معده استفاده می‌کنید، به پزشک خود اطلاع دهید.

آزمایش ائوزینوفیل خون

آزمایش ائوزینوفیل خون ( EOS )

ائوزینوفیل‌

آزمایش ائوزینوفیل خون؛ گلبول های سفید خون، بخش مهمی از سیستم ایمنی بدن هستند ما ۵ نوع گلبول سفید در بدن داریم که هر پنج نوع این گلبول‌ها توسط مغز استخوان تولید می‌شوند. عمر مفید هر گلبول سفید چند ساعت تا چند روز است. اِئوزینوفیل (Eosinophils) یکی از این ۵ نوع گلبول سفید است که در خون ما زندگی می‌کند.. ائوزینوفیل‌ها، نوعی گلبول سفید مبارزه‌کننده با بیماری هستند که حدود 5 درصد از کل تعداد گلبول‌های سفید خون را تشکیل می‌دهند..ائوزینوفیل‌ها در بافت های مختلف بدن ذخیره می شوند.ائوزینوفیل ها قادر به نابودسازی ذرات تهاجمی همچون ویروس ها، باکتری ها و انگل هایی همچون کرم های قلابدار هستند. علاوه بر این، آن ها در ایجاد واکنش التهابی، به خصوص در مواجهه با آلرژی نقش دارند.

ائوزینوفیلیا شرایطی است که در آن تعداد ائوزینوفیل‌ها بالاتر از حد طبیعی است. این وضعیت به‌ طور عمده نشان‌دهندهٔ یک عفونت انگلی، واکنش حساسیتی یا سرطان است.

 آزمایش شمارش ائوزینوفیل (Eosinophil)

معمولا به دست آوردن مقدار EOS از طریق شمارش کامل سلول‌های خونی صورت می‌گیرد. آزمایشی که در آن کل سلول‌های خونی شمرده می‌شوند، آزمایش CBC نام دارد.آزمایش ائوزینوفیل عموماً به‌ عنوان بخشی از آزمایش CBC انجام می‌شود. با انجام آزمایش شمارش تفاضلی گلبول های سفید، پزشک می تواند سطوح غیرعادی ائوزینوفیل را تشخیص دهد. آزمایش شمارش تفاضلی گلبول سفید، معمولاً به موازات آزمایش شمارش کامل خون (CBC) صورت می گیرد. بدین ترتیب درصد تمامی انواع گلبول های سفید موجود در خون تعیین می‌شوند.

این آزمایش مشخص می کند که آیا تعداد گلبول های سفید خون، به صورت غیرعادی بیشتر یا کمتر از حد عادی هستند. زیرا تعداد گلبول های سفید خون، در برخی بیماری ها تغییر می کنند.

دلیل انجام آزمایش EOS

ائوزینوفیل‌ها در سیستم ایمنی دو نقش را بازی می‌کنند:

  • نابود کردن مواد خارجی: ائوزینوفیل‌ها می‌توانند اجزای خارجی را از بین ببرند. به عنوان مثال، آن‌ها با اجزای مربوط به عفونت انگلی که توسط سیستم ایمنی بدن مشخص شده‌اند، مقابله می‌کنند.
  • تنظیم التهاب: ائوزینوفیل‌ها در ایجاد التهاب، که نقش مفیدی در جدا کردن و کنترل محل بیماری دارد، کمک می‌کنند؛ اما گاهی اوقات ممکن است التهاب بیش از حدِ نیاز باشد، که می‌تواند منجر به ایجاد علائم مشکل‌ساز یا حتی آسیب بافت شود. برای مثال، ائوزینوفیل‌ها در ایجاد علائم مربوط به آسم و حساسیت‌ها مانند تب یونجه، نقش کلیدی دارند. سایر اختلالات سیستم ایمنی بدن هم می‌توانند در التهاب در حال پیشرفت (مزمن) نقش داشته باشند.

زمانی‌که شمار زیادی از ائوزینوفیل‌ها به یک محل مشخص در بدن شما جذب می‌شوند، یا وقتی که مغز استخوان تعداد بسیار زیادی ائوزینوفیل تولید می‌کند، ائوزینوفیلیا رخ می‌دهد.

بیماری‌های انگلی و واکنش‌های حساسیت‌زا به دارو از شایع‌ترین دلایل ائوزینوفیلیا هستند. ائوزینوفیلای حاد که باعث آسیب به اعضای بدن می‌شود، سندرم هایپرائوزینوفیلا نامیده می‌شود. این سندرم عامل ایجاد علت یا نتایج ناشناختهٔ سرطان‌های خاص مانند سرطان مغز استخوان یا سرطان غدد لنفاوی است.

بالا بودن EOS در خون

تعداد بالای سلول‌های EOS در هر میکرو لیتر خون (بیشتر از ۵۰۰ عدد) نشان می‌دهد ائوزینوفیل‌های خون مشکلی را تشخیص داده‌اند و به همین خاطر توسط سیستم ایمنی بدن تکثیر شده‌اند.

وقتی تعداد ائوزینوفیل در خون یا بافت‌ها بیشتر از مقدار طبیعی باشد، این یعنی فرد به ائوزینوفیلیا (Eosinophilia) مبتلا شده است.

EOS بالا در آزمایش خون خود به سه دسته طبقه‌بندی می‌شود؛

  • ملایم:بین ۵۰۰ تا ۱۵۰۰
  • متوسط: بین ۱۵۰۰ تا ۵۰۰۰
  • شدید: بیش از ۵۰۰۰

موارد زیر می‌توانند باعث افزایش تعداد ائوزینوفیل‌ها شوند:

  • بیماری‌های خود ایمنی
  • عفونت با کرم‌های انگلی
  • واکنش‌های شدید آلرژی
  • آلرژی‌های فصلی
  • آسم
  • اگزما
  • لوسمی و بعضی دیگر از سرطان‌ها
  • کولیت اولسراتیو (زخم و التهاب مزمن روده بزرگ)
  • مخملک
  • لوپوس
  • پس زدن عضو پیوندی
  • بیماری‌های کرون
  • واکنش به یک داروی خاص

پایین بودن EOS در خون

وقتی تعداد EOS در خون پایین‌تر از حد نرمال (کمتر از ۳۰ عدد) باشد، نشان از مسمومیت با الکل یا تولید بیش از حد کورتیزول (مانند زمانی که به بیماری کوشینگ مبتلا می‌شویم) دارد. کورتیزول هورمونی است که به طور طبیعی در بدن ساخته می‌شود. تعداد ائوزینوفیل همچنین به ساعات شبانه‌روز هم بستگی دارد.

چگونه خود را برای آزمایش شمارش ائوزینوفیل آماده کنیم ؟

این آزمایش به هیچ گونه آماده سازی خاصی نیاز ندارد. اما اگر داروهای رقیق کننده‌ای همچون وارفارین مصرف می کنید، باید موضوع را به پزشک تان اطلاع دهید. ممکن است پزشک توصیه کند تا مصرف برخی داروها را برای انجام متوقف کنید.

برخی داروهایی که منجر به افزایش تعداد ائوزینوفیل می شوند عبارتند از :

قبل از انجام این آزمایش، حتماً راجع به هرگونه دارو یا مکمل در حال مصرف با پزشک مشورت کنید.

نحوه انجام آزمایش ائوزینوفیل خون

نمونه مورد نیاز برای آزمایش ائوزینوفیل خون، نمونه خون وریدی است. نمونه‌ خون مورد نیاز طی یک خون‌گیری ساده از ورید داخل آرنج یا دیگر وریدهای بدن گرفته می‌شود.

در نوزادان یا کودکان خردسال، ممکن است از یک ابزار تیز به نام لانست برای خون‌گیری استفاده شود. خون در یک لوله شیشه‌ای کوچک یا روی یک اسلاید یا نوار آزمایش جمع‌آوری می‌شود.

برای انجام آزمایش و شمارش تعداد ائوزینوفیل‌ها و دیگر سلول‌های خونی عموماً از دستگاه‌های آزمایشی استفاده می‌کنند که تعداد ائوزینوفیل‌ها را در هر میکرو لیتر خون تعیین می‌کند. البته نمونه خون را در زیر میکروسکوپ هم بررسی می‌کنند تا تخمینی از تعداد ائوزینوفیل‌ها به‌ دست آید. بررسی لام میکروسکوپی از نمونه خون همچنین به بررسی ناهنجاری‌های سلول ائوزیوفیل کمک می‌کند.

برای تهیه لام خونی در آزمایشگاه، خون روی اسلاید میکروسکوپ قرار می‌گیرد. سپس یک رنگ مخصوص به نمونه اضافه می‌شود و نمونه رنگ‌آمیزی می‌شود. این باعث می‌شود که ائوزینوفیل‌ها به صورت سلول‌های درشتی با هسته دو قسمتی و دانه‌های قرمز_نارنجی در زیر میکروسکوپ دیده شوند. سپس تکنسین آزمایشگاه تعداد ائوزینوفیل‌ها را در هر ۱۰۰ سلول شمارش می‌کند. درصد ائوزینوفیل‌ها در تعداد گلبول‌های سفید ضرب می‌شود تا شمارش ائوزینوفیل مطلق حاصل شود.

کپسول پروستافیت

کپسول پروستافیت

کپسول پروستافیت

کپسول پروستافیت؛ بزرگ شدن خوش‌خیم غده پروستات (BPH) مشکل شایعی است که بسیاری از مردان را در سنین میانسالی و سالمندی تحت تاثیر قرار می‌دهد. این بیماری با درد و اختلالات ادراری همراه است. التهاب و کمبود برخی از ریزمغذی‌ها می‌تواند زمینه‌ساز بروز BPH باشد.

داروی گیاهی پروستافیت  بر عملکرد غیرعادی مثانه و ناهنجاریهای ادراری در کیفیت زندگی انسان تأثیر گذاشته و می توانند مشکلات زیادی برای سلامت انسان بوجود آورند. کپسول های پروستافیت ساخته شده از عصاره دانه کدو در تقویت عملکرد مثانه نقش داشته و لذا موجب بهبود سلامت مجاری ادراری می گردند. این کپسول ها غنی از اسیدهای چرب اشباع نشده، ویتامینE و استرول های گیاهی و سایر ریز مغذی هاست که منافع فراوانی برای غده پروستات و مثانه دارند.

کپسول پروستافیت  حاوی روغن دانه کدو تنبل و ویتامین E است که به درمان بزرگ شدن خوش‌خیم پروستات، کاهش التهاب مثانه و حفظ سلامت مجاری ادراری کمک می‌کند.

روغن دانه کدو تنبل:

دانه کدو تنبل سرشار از زینک و منیزیم به‌ همراه ترکیبات آنتی‌اکسیدانی و ضد التهابی است. همچنین منبع خوبی برای پتاسیم، کلسیم، آهن و برخی از ویتامین‌ها می‌باشد. عنصر زینک برای عملکرد طبیعی پروستات ضروری است و سطح آن در افراد مبتلا به بزرگ شدن خوش‌خیم پروستات کاهش می‌یابد. زینک و آنتی‌اکسیدان‌های دانه کدو تنبل برای پیشگیری و کمک به درمان BPH مفید بوده و فیتوکمیکال‌های موجود در آن جلوی رشد غده پروستات را می‌گیرند. به‌ همین دلیل روغن دانه کدو تنبل در درمان بزرگ شدن خوش‌خیم پروستات موثر است. همچنین مصرف این ترکیب باعث کاهش التهاب، تقویت عملکرد مثانه و سلامت مجاری ادراری شده و جریان ادرار را در افراد مبتلا به BPH بهبود می‌بخشد.

روغن دانه کدو تنبل اثرات مثبتی بر سلامت پوست و مو، به‌ ویژه در آقایان دارد و به درمان ریزش مو آندروژنیک کمک می‌کند. همچنین به‌ دلیل داشتن منیزیم برای بهبود خلق‌وخو و پیشگیری از اضطراب و افسردگی نیز مفید است.

ویتامین E:

استرس اکسیداتیو نقش بسیار مهمی در ایجاد التهاب و بزرگ شدن خوش‌خیم غده پروستات ایفا می‌کند. ویتامین E یک آنتی‌اکسیدان قوی است که سطح آن با افزایش سن به‌ویژه در مردان مبتلا به بزرگ شدن خوش‌خیم پروستات کاهش می‌یابد. دریافت کافی این ویتامین در حفظ سلامت غده پروستات، کاهش التهاب و کمک به درمان BPH موثر است.

ترکیبات کپسول:

پروستافیت  حاوی 360 میلی گرم روغن دانه کدو تنبل و 30 میلی گرم ویتامین E در هر کپسول می باشد.

موارد مصرف

مقدار و نحوه قرص پروستافیت

روزانه یک عدد کپسول با مقدار کافی آب میل شود.

هشدار مصرف

  • در صورت وجود سابقه حساسیت یا آلرژی به روغن دانه کدو تنبل، از مصرف فرآورده خودداری شود.
  • در دوران بارداری، شیردهی مطابق دستور پزشک و یا دکتر داروساز مصرف شود.
  • افرادی که داروی وارفارین را استفاده می‌کنند از مصرف این مکمل بپرهیزند.
  • دانه کدو تنبل ممکن است با لیتیوم تداخل داشته باشد. در صورت مصرف لیتیوم، قبل از دریافت این مکمل با پزشک خود مشورت کنید.
کم وزنی کودکان

کم وزنی کودکان و مکمل های کودک

کم وزنی کودکان؛ عوامل زیادی وجود دارد که باعث عدم رشد کودک می شود ، کودکانی وجود دارند که در افزایش وزن دچار مشکل هستند. وزن نوزادان معمولاً در 3 تا 4 ماهگی به دو برابر وزن تولدشان می‌­رسد اما دلایل بسیاری باعث می­‌شود تا وزن نوزاد طبق منحنی رشد وزن گیری نکند.

توجه نکردن به رژیم غذایی کودکان باعث می­‌شود تا بعد از مدتی کودک به کمبود ویتامین­‌ها، مواد معدنی و در نتیجه سوءتغذیه دچار شود. بنابراین تشخیص علائم و اقدام برای درمان کم وزنی کودکان اهمیت بسیار زیادی دارد.مراجعه به پزشک متخصص برای تشخیص و درمان کودک بسیار ضروری است. پزشک ممکن است تغییری در رژیم غذایی کودک داده و مکمل افزایش وزن کودکان تجویز کند.

کمبود ویتامین­‌ها و مواد معدنی، روند طبیعی رشد نوزاد را دچار اختلال می‌­کند. بسیاری از مواد معدنی و ویتامین‌­ها در بدن ساخته نمی‌شوند بنابراین استفاده از مواد غذایی حاوی این مواد برای بدن ضروری است. در صورتی که این مواد از مواد غذایی تأمین نشود، پزشک متخصص، مکمل افزایش وزن نوزاد را برای جبران این کمبود پیشنهاد می­‌کند. عدم وزن گیری نوزادانی که تمایلی به شیر مادر ندارند یا کودکانی که بد غذا هستند موجب نگرانی والدین می­‌شوند.

علل کم وزنی کودک

پیش از تولد

در صورتی که کودک پس از تولد وزن نگیرد، ممکن است بر اثر عواملی مانند زودرس بودن، نقایص مادرزادی، کوچک بودن برای سن هنگام تولد، عفونت‌های پیش از تولد یا محدود شدن رشد جنین در اثر قرارگیری در معرض داروها و مواد سمی باشد.

هنگام تولد

برخی نوزادان از همان اول با وزن کم به دنیا می‌آیند. شرایط خاص پزشکی مادر، کمبود ویتامین‌ها، سوء تغذیه و خیلی از موارد دیگر منجر به تولد نوزاد با وزن کم می‌گردد. تولد چند قلویی هم می‌تواند منجر به وزن کم نوزادان شود. یعنی چند قلو‌ها عموما وزن کمتری دارند. علاوه بر این موارد علت این امر می‌تواند زایــمان زودرس قبل از کامل شدن 9ماه و موانع درون رحم برای رشد مناسب نوزاد باشد.

نوزادان معمولا بعد از تولد تا 10 درصد کاهش وزن دارند. این مسئله بسیار طبیعی است. یعنی ممکن است کودکی که با وزن 3 کیلوگرم به دنیا آمده است، بعد از تولد تا ده درصد از وزن خود یعنی 300 گرم را از دست بدهد، سپس وزن گــیری نوزاد شروع شود.

غذای کمکی نامناسب

اولین علت، تغذیه کمکی نامناسب است. اگر کودک در سن 6 ماهگی به بعد قرار دارد، با شــروع غذای کمکی برای نوزاد نباید شاهد کم وزنی نوزاد باشیم. در این صورت ممکن است این تغذیه کمکی به قدر کافی مواد مغذی نداشته و یا دفعات تغذیه کم باشد. تغذیه کمکی معمولا 5 بار در روز لازم است.

برنامه غذایی نامناسب

یکی از علل کم وزنی کودک ممکن است نحوه نادرست تغذیه به وسیله غذای کمــکی برای کودک است. اگر قبل از تغذیه کودک با غذای کمکی یا اصلی به او شیر یا آب یا به طور کلی مایعات بدهید، باعث می‌شود کودک اشتهایش برای خوردن غذای اصلی را از دست بدهد. پس توصیه می‌شود که در فواصل زمانی مناسب اقدام به دادن شیر یا مایعات به کودک بکنید.

مسائل بیولوژیکی

مسائل بیولوژیکی یکی از علل کم وزنی کودک است. کودکانی که قدرت مکندگی کمی دارند یا عارضه لــب شکری نوزاد و وجود شکاف در لب و کام ممکن است تغذیه را دچار اشکال کند و همین امر وزن آن‌ها را تحت تاثیر قرار دهد. مشکلات گوارشی کودک از قبیل اسهال، رفلکس معده و ناتوانی در هضم شیر هم به کم وزنی کودک کمک می‌کنند.

اختلالات ژنتیکی

برخی از کودکان هم علی‌رغم سالم بودن همه آزمایشاتشان، وزن گیری خوبی ندارند. در این موارد ممکن است پزشک به «سیستیک فیبروز» مشکوک شود. از این کودکان تست عرق گرفته می‌شود تا مشخص شود عرق بدنشان شور است یا خیر. کودکانی که چنین بیماری های ژنتیکی دارند نیاز به مراقبت‌های بیشتر خواهند داشت.

 دفعات شیر دهی 

تعدد دفعات شیردهی به نوزاد باید مناسب باشد. معمولا هر دو ساعت شــیر دادن به نوزاد انجام می شود و جریان هر بار شیر دادن باید حدود 20 دقیقه طول بکشد. اگر کودک حین شیر خوردن خسته شده و به خواب رفت باید او را بیدار کرد تا به شیر خوردن ادامه دهد. در هربار شیردهی 5 دقیقه اول شیر بیشتر حاوی قند می‌باشد و در دقیقه‌های بعد میزان چربی و پروتئین بیشتر می‌شود که به وزن گیری کمک می‌کنند. میزان خواب کودکان و استراحت آن ها  نیز از اهمیت خاصی در رشد و وزن گیری آن ها دارد.

بیماری‌ها

علل کم وزنی کودک، وجود بیمــاری‌های کودکان از قبیل عفونت‌ها و دیگر اختلالات می‌باشد. در این صورت اگر مشاهده شود کودک وزن مناسب ندارد، به مادر برای تغذیه صحیح آموزش می‌دهند و پس از یک فرصت یک ماهه و اصلاح روش‌های تغذیه، کودک بررسی مجدد می‌شود.

علل وزن نگرفتن کودک در سنین بعد از شیرخواری

همان طور که گفته شد فرآیند رشــد کودک یک ساله سریع و در سال‌های بعدی کند پیش می‌رود. بنابراین بسیار طبیعی است که از بعد از دو سالگی کودکان لاغرتر به نظر برسند و دست و پاهایشان رشد کند. به اصطلاح همانقدر که قدشان بلند می‌شود، وزنشان افزایش پیدا نمی‌کند. در مواردی که کاهش وزن زیاد باشد ممکن است عوامل مختلفی دخیل باشند:

  • کودک زیادی آب میوه و موادی که کالری و مواد مغذی کم دارند مصرف می‌کند.
  • اشتهای کودک به علت خوردن آب یا مایعات قبل از وعده‌های غذایی کم می‌شود.
  • بازیگوشی کودک هنگام غذا خوردن ممکن است از حجم مواد غذایی که مصرف می‌کند، بکاهد.
  • لجبازی در کودکان 2 و 3 ساله باعث می شود از خوردن غذا سر باز می‌زنند.
  • برخی غذاها طعمشان یا ظاهرشان برای کودک خوشایند نیست و دچار بی اشتهایی می‌شوند.

بهترین مکمل­‌ها برای افزایش وزن کودک

برای اینکه مغز به طور طبیعی رشد کند نوزادان و کودکان به آهن نیاز دارند. نوزادانی که دچار کمبود آهن هستند، ممکن است تحرک کمتر و رشد کند و آهسته ای داشته باشند. در کودکان کمبود آهن می تواند بر عملکرد تحصیلیشان تاثیر بگذارد. نداشتن آهن به مقدار کافی می تواند منجر به مشکلاتی در تمرکز، کم شدن میزان توجه و ضعیف شدن عملکرد تحصیلی شود. پایین بودن سطح آهن می تواند باعث خستگی و ضعف شود.همچنین کمبود آهن موجب ایجاد زخم‌هایی در گلو و دور دهان شده و عمل بلعیدن را مشکل می‌­کند.

منیزیم برای کودکان

کم وزنی کودکان؛ دریافت مقدار بیش از حدی از منیزیم فقط از طریق رژیم غذایی بسیار بعید است، اما جذب منیزیم بیش از حد از طریق مکمل‌های رژیمی امکان‌پذیر است. مصرف زیاد منیزیم به شکل مکمل می‌تواند مشکلاتی مانند اسهال و انقباضات شکمی ایجاد کند. در دزهای بسیار بالا نیز منیزیم می‌تواند سمی باشد.

حداکثر مقدار قابل تحمل برای دریافت منیزیم در شکل مکمل، روزانه ۶۵ میلی‌گرم برای کودکان یک تا سه سال و ۱۱۰ میلی‌گرم برای کودکان چهار تا هشت سال است که این حداکثر مقدار منیزیم افزوده‌شده به رژیم غذایی کودک توسط انجمن غذا و تغذیه انستیتوی پزشکی امریکا ایمن تلقی می‌شود.

کلسیم برای کودکان

بهترین روش برای تامین کلسیم و ویتامین د در کودکان پیروی از رژیم غذایی سالم است. کودکانی که غذا خوردن را آغاز می کنند باید مصرف ماهی، زرده تخم مرغ، غلات صبحانه و آب میوه را آغاز کنند تا بدن سالمی داشته باشند. همچنین، والدین کودک می توانند پس از مشورت با پزشک استفاده از مکمل های مناسب مانند شربت مولتی ویتامین سانستول به همراه کلسیم استفاده کنند.

ویتامین­‌های گروه B

وجود ویتامین B در کودکان بسیار مهم است. این ویتامین باعث سوخت و ساز بهتر بدن می‌شود و در تولید انرژی نقش بسیار زیادی دارد. برای تقویت و رشد هوش و حافظه کودک هم بسیار مهم و ضروری است. انواع مختلف این ویتامین عملکردهای متفاوتی از بدن را بهبود می‌بخشد.

  •  ویتامین b1

ویتامین b1 یا تیامین مسئول تبدیل کربوهیدرات و قندها به انرژِی در بدن کودک هستند. این ویتامین می‌تواند از سیستم عصبی او در برابر هر آسیب و مشکلی محافظت کند. این ویتامین در کودکان برای انتقال پیام‌ها از مغز به سایر اندام‌ها بسیار لازم است. در هر کودک لازم است این ویتامین در حدود 500 تا 900 میلی گرم در روز به بدنش برسد.

  •  ویتامین b6

ویتامین b6 یا پیریدوکسین برای عملکردهای مختلف قسمت داخلی بدن کودک لازم است. این ویتامین نقش بسیار ضروری در کارکرد درست قلب و عروق دارد. تاثیر این ویتامین در سیستم عصبی کودک را نمی‌توان نادیده گرفت. این ویتامین می‌تواند هضم غذا را در کودک بهبود ببخشد و همینطور سیستم ایمنی بدن او را به شدت تقویت کند. این ویتامین برای کارکرد مغز هم تاثیرات بسیاری دارد و می‌تواند باعث خلق و خوی متناسب در کودک بشود و استرسش را تا حدودی از بین ببرد. هر کودک در طول روز باید 5 تا 10 میلی گرم از این ویتامین را در روز دریافت کند.

  •  ویتامین b7

ویتامین b7 یا بیوتین ویتامینی محلول در آب است و در خانواده ویتامین ب کمپلکس قرار می‌گیرد و برای عملکرد‌های متابولیک بدن کودک بسیار ضروری است. این ویتامین به سوخت و ساز کربوهیدرات و چربی‌ها کمک بسیار زیادی می‌کند. ویتامین b7 برای بهداشت روانی کودک، کم‌ شدن استرس و حفظ سلامت سیستم عصبی کودک نقش مهمی دارد. این ویتامین برای کودکانی که دیابت نوع دو دارند، بسیار مفید است و می‌تواند میزان انسولین را در آن‌ها ثابت نگه دارد و سطح آن‌ را کنترل می‌کند. وجود این ویتامین برای رشد و حفظ مو و ناخن‌های سالم در کودک بسیار مهم است. لازم است کودکان در روز بین 12 تا 40 میلی گرم از این ویتامین استفاده کنند.

  • ویتامین  b12

ضرورت وجود ویتامین B12 یا کوبالامین در کودکان و بزرگسالان به یک اندازه است. این ویتامین لازمه تغذیه DNA است و بر رشد کودک تاثیرات بسیاری دارد. می‌تواند کودک را از ابتلا به آسم محافظت کند و تا حدودی می‌تواند بدن کودک را برای مقابله با ویروس ایدز تقویت کند. همچنین به افزایش گلبول قرمز کمک می‌کند و به حفظ سیستم عصبی‌ می‌پردازد. بهتر است این ویتامین در حدود 2 الی 5 میلی گرم در روز به بدن کودک برسد.

لوپرامید

لوپرامید _ Loperamide

داروی لوپرامید Loperamide

لوپرامید یکی از انواع داروهای ضد اسهال است. برای رفع اسهال ناگهانی (مانند اسهال در مسافرت) یا اسهال مزمن می‌توان از این دارو استفاده کرد. البته این دارو نمی‌تواند علت اسهال را برطرف کند.افرادی که از بیماری های التهابی روده رنج می برند از لوپرامید برای درمان این بیماری استفاده می کنند. این دارو در بازار با نام های دیگری همچون Lopex، Dimor، Imodium و Fortasec شناخته می شود.
لوپرامید به دو شکل شربت و قرص موجود می باشد و خوراکی است. این دارو بر روی عضلات روده تاثیر می گذارد و می تواند حرکات خود به خودی روده را غیرفعال کند. بنابر عمل این دارو می توان گفت که لوپرامید حجم مدفوع را کاهش می دهد.

عملکرد دارو

لوپرامید با کاهش حرکت روده و تأثیر بر حرکت آب و الکترولیت از طریق روده عمل می‌کند. لوپرامید با تأثیر مستقیم بر عضلات دایره‌ای و طولی دیواره روده، فعالیت پریستالتیک را مهار می‌کند. این دارو یک مسدودکننده غیرانتخابی کانال کلسیم است و به گیرنده‌های موی اپیوئیدی و در غلظت‌های بالاتر به کالمودولین متصل می‌شود. لوپرامید روی عضلات روده تأثیر می‌گذارد و می‌تواند حرکات خودبه‌خود آن را غیرفعال کند؛ در نتیجه می‌توان گفت این دارو حجم مدفوع را کاهش می‌دهد.

موارد مصرف لوپرامید

لوپرامید تحرک روده را مهار می‌کند و باعث کاهش ترشحات معده و روده می‌شود. این دارو به صورت خوراکی تحت عنوان داروی ضد اسهال در درمان کمکی اسهال حاد و مزمن کاربرد دارد و جهت کاهش حجم دفعی در کلوستومی و یا ایلئوستومی تجویز می‌شود. در اسهال حاد دوز معمول آغازین لوپرامید در افراد بالغ چهار تا ۱۶ میلی‌گرم در روز و دوز معمول روزانه آن شش تا هشت میلی‌گرم است.  کودکان چهار تا هشت سال، یک میلی‌گرم سه یا چهار بار در روز تا سه روز ۹ تا ۱۲ سال دو میلی‌گرم چهار تا پنج روز استفاده می‌شود. در اسهال مزمن دوز معمول آغازین بالغان چهار تا هشت میلی‌گرم در روز در دوزهای تقسیم شده است که از ۱۶ میلی‌گرم در روز نباید بیشتر شود.

نحوه مصرف لوپرامید

مقدار مصرف لوپرامید بر اساس شرایط بیمار تعیین می‌شود و در کودکان دوز مصرفی به سن و وزن کودک بستگی دارد. در صورت خوددرمانی بزرگسالان، نباید طی ۲۴ ساعت بیش از هشت میلی‌گرم لوپرامید استفاده شود و در صورت مصرف قرص جویدنی لوپرامید، باید دارو را با معده خالی مصرف کرد و به صورت کامل جویده شود. اگر پس از دو روز اسهال درمان نشد یا فرد به نفخ معده دچار شد، باید مصرف لوپرامید را قطع و به پزشک مراجعه کند.

  • اسهال حاد: ابتدا چهار میلی‌گرم خوراکی و سپس دو میلی‌گرم بعد از هر اجابت مزاج آبکی (نهایتاً ۱۶ میلی‌گرم در روز)؛ معمولاً طی ۴۸ ساعت بهبود ایجاد می‌شود.
  •  مزمن: ابتدا چهار میلی‌گرم خوراکی سپس دو میلی‌گرم بعد از هر اجابت مزاج آبکی تا حداکثر ۱۶ میلی‌گرم در روز؛ متوسط دوز نگه‌دارنده روزانه چهار تا هشت میلی‌گرم به صورت تک دوز یا در دوزهای تقسیم شده است و بهبودی عمدتاً طی ۱۰ روز صورت می‌گیرد.
  • اسهال مسافران: ابتدا چهار میلی‌گرم بعد از اولین مدفوع آبکی، سپس دو میلی‌گرم بعد از هر اجابت مزاج تا حداکثر ۱۶ میلی‌گرم در روز؛ طول مدت درمان ۴۸ ساعت یا کمتر است. در افراد با بیماری متوسط تا شدید که آنتی‌بیوتیک مصرف می‌کنند، مصرف لوپرامید به عنوان درمان کمکی برای کاهش طول مدت اسهال توصیه می‌شود.

منع مصرف لوپرامید

مصرف لوپرامید هیدروکلراید برای برخی افراد مناسب نبوده و هنگام مصرف باید به این موارد دقت کرد. در موارد زیر از این دارو استفاده نکنید.

  • اگر بعد از مصرف آنتی‌بیوتیک اسهال شدید دارید.
  • بیماری التهابی روده مانند کولیت اولسراتیو عود کرد.
  • یبوست دارید یا معده شما متورم شده است.

عوارض جانبی لوپرامید

معمولا عوارض جانبی این دارو کم بوده و مشکلی در بدن ایجاد نمی‌کند. گاهی ممکن است عوارض زیر ایجاد شود.

  • یبوست
  • خستگی
  • نفخ
  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • از دست‌ دادن اشتها
  • دل‌درد

برخی از عوارض جانبی لوپرامید هیدروکلراید نادر بوده اما باید در صورت بروز آنها سریعا به پزشک مراجعه کرد. از جمله:

  • ایجاد تاول، لایه‌برداری و شل شدن پوست
  • درد یا ناراحتی قفسه سینه
  • لرز
  • سرفه کردن
  • کاهش حجم ادرار
  • کاهش دفعات ادرار
  • مشکل در دفع ادرار
  • غش کردن
  • تند شدن یا نامنظم شدن ضربان قلب
  • درد مفاصل یا ماهیچه
  • تورم روی صورت، پلک، لب، زبان، گلو و دست‌ و پا
  • پایین آمدن فشارخون یا نبض
  • ادرار دردناک
  • تپش قلب
  • قرمزی و تحریک چشم
  • قرمزی پوست
  • ضایعات پوستی قرمز
  • زخم یا لکه‌های سفید در دهان
  • گلودرد
  • خستگی یا ضعف غیرمعمول.

تداخلات دارویی لوپرامید

برخی از داروها ممکن است با هم تداخل داشته و باعث تشدید عوارض جانبی شده یا اثربخشی آنها کاهش پیدا کند. به همین دلیل باید پیش از مصرف لوپرامید داروهای مصرفی خود را به پزشک اطلاع دهید. داروهای زیر بهتر است با لوپرامید مصرف نشوند. اما گاهی ممکن است پزشک آنها را با هم تجویز کند.

  • کاپماتینیب
  • لاسمیدیتان
  • ساکویناویر
  • سیمپرویر
  • ونتوکلاکس

برخی از داروها خطر عوارض جانبی خاص را بالا برده و نباید آنها را با هم استفاده کرد. داروی جم فیبروزیل در صورت مصرف هم‌زمان با این دارو می‌تواند عوارض جدی ایجاد کند.

آنژیوگرافی

آنژیوگرافی برای مشاهده رگ‌های خونی

آنژیوگرافی

آنژیوگرافی؛ رگ نگاری یا آنژیوگرافی یک تست ویژه با استفاده از اشعه X می باشد که جهت مشخص نمودن محل و میزان انسداد سرخرگ های کرونری صورت می گیرد.آنژیوگرافی روندی است که دقیق ترین اطلاعات ممکن از عروق را تهیه و قبل از عمل در اختیار جراح قرار می دهد. آنژیوگرافی به پزشک شما کمک می کند تا بررسی نماید که آیا شما نیاز به درمان هایی نظیر آنژیوپلاستی، جراحی بای پس کرونری یا درمان دارویی دارید یا خیر

انواع آنژیوگرافی

آنژیوگرافی شامل:
  • آنژیوگرافی از طریق کشاله ران
  • از طریق شریان دست

دلایل انجام آنژیوگرافی

  • داشتن علائم بیماری سرخرگ کرونری مانند درد قفسه‌ سینه (آنژین صدری)؛
  • درد در قفسه‌ی سینه، فک، گردن و بازو که علت آن با سایر آزمایشات مشخص نشده باشد؛
  • نقص یا اختلال قلبی مادرزادی؛
  • درد تازه یا درحال پیشرفت در قفسه‌ی سینه (آنژین صدری ناپایدار)؛
  • نتایج غیرطبیعی در آزمایشات غیرتهاجمی استرس قلب؛
  • سایر مشکلات رگ‌های خونی یا آسیب‌دیدگی قفسه‌ی سینه؛
  • مشکلات دریچه‌های قلب که به عمل جراحی نیاز داشته باشند.

آنژیوگرافی معمولا علائم شدیدی در پی ندارد، اما عوارض و خطرات آن بیشتر از روش‌های غیرتهاجمی معاینه‌ی قلب است. به‌ همین دلیل معمولا این روش پس از سایر روش‌های غیرتهاجمی مانند الکتروکاردیوگرام، اکوکاردیوگرام و تست استرس انجام می‌شود.

قبل از انجام آنژیوگرافی

قبل از شروع پزشک و تیم پزشکی سوابق پزشکی بیمار از جمله آلرژی و داروهایی را که مصرف می کند بررسی می‌کند . سپس معاینه فیزیکی را انجام داده و علائم حیاتی فشار خون و نبض را نیز بررسی می‌کنند .
بیمار باید مثانه خود را خالی کرده و لباس بیمارستان را بپوشد . ممکن است از بیمار خواسته شود تا لنزهای تماسی ، عینک ، جواهرات و گیره های مو را از خود جدا کند .

نحوه انجام آنژیوگرافی

آنژیوگرافی به شکل سنتی از طریق شریان کشاله ی ران انجام می گیرد که در آن یک لوله ی باریک (کاتتر) وارد شریان ران و از آنجا به مدخل شریان های کرونر هدایت می شود. سپس با تزریق ماده ی حاجب رادیولوژی در این شرایین، نقاط تنگ شریان شناسایی می شود. معمولا تنگی های بیش از 50 تا 75 درصد باید تحت درمان قرار گیرند که امروزه بیشتر توسط بالون و استنت (فنر) در همان زمان انجام می پذیرد. می دانیم که درگذشته ی نه چندان دوری در همه ی این موارد، بیماران به سوی جراحی قلب باز هدایت می شدند.

پس از انجام آنژیوگرافی قلب

هنگامی که آنژیوگرافی به پایان رسید کاتتر از بازو یا کشاله ران بیمار برداشته می شود و برش با فشار دستی ، گیره یا یک پلاگین کوچک بسته می شود .
برای جلوگیری از خونریزی درصورت وارد شدن کاتتر در کشاله ران ، بیمار باید چند ساعت صاف دراز بکشد . در این مدت فشار ممکن است بر روی برش اعمال شود تا از خونریزی جلوگیری کرده و بهبودی ایجاد شود .
پزشک ممکن است اجازه دهد که بیمار در همان روز از بیمارستان مرخص شده و به خانه برود و یا او را یک شب در بیمارستان بستری کند. بیمار باید برای خارج شدن ماده حاجب از بدن مایعات فراوانی بنوشد .
جای برش ایجاد شده برای آنژیوگرافی ممکن است کمی کبود شده و یا تورم داشته باشد .
در صورت وجود موارد زیر پس از انجام آنژیوگرافی بیمار باید حتماً به پزشک مراجعه کند :

  • خونریزی ، کبودی جدید یا تورم در محل سوند
  •  درد و ناراحتی در محل سوند
  • وجود علائم عفونت مانند قرمزی یا تب
  •  ضعف و بی حسی در ‏ران یا بازوی محل قرارگیری سوند
  •  ایجاد درد در قفسه سینه یا تنگی نفس

ریکاوری

پس از آنژیوگرافی بیمار باید تا جای ممکن استراحت کامل کند. در حین ریکاوری به یاد داشته باشید:

  • تا زمانی که اثر آرامبخش کاملاً از سیستم بدنی شما خارج شود، از رانندگی یا کار با ماشین آلات صنعتی خودداری کنید.
  • آب فراوان بنوشید.
  • از فعالیت‌های پرفشار فیزیکی تا چند روز خودداری کنید.
  • مرتب بانداژ محل زخم را تعویض کنید.
  • زخم را تمیز و خشک نگه دارید.
  • از استحمام، جکوزی آب گرم و شنا تا پس از التیام کامل زخم خودداری کنید.

نتایج آنژیوگرافی

آنژیوگرام می‌تواند به پزشکان نشان بدهد که فرد چه مشکلی دارد و شدت آن در چه حدی است. آنژیوگرام موارد زیر را مشخص می‌کند:

  • چه تعداد از سرخرگ‌های قلبی توسط پلاک‌های چربی مسدود شده یا تنگ شده است (تصلب شرایین)؛
  • چه چیزهایی در محل انسداد رگ‌های خونی وجود دارد؛
  • نتایج جراحی کنارگذر سرخرگ تاجی؛
  • جریان خون به قلب و رگ‌های خونی.
  • چه مقدار جریان خون در رگ‌های خونی‌ مسدود شده است؛

دانستن این اطلاعات می‌تواند به پزشک کمک کند تا بهترین درمان را برایتان تعیین کند.

آزمایش انعقاد خون

آزمایش انعقاد خون به چه منظور انجام می شود؟

انعقاد خون

آزمایش انعقاد خون؛ لخته‌ شدن خون  فرآیندی است که از خونریزی بیش از حد در هنگام وارد شدن آسیب به اندام‌های انسان، جلوگیری می‌کند.  اما با این حال، خون نباید در رگ‌های فرد لخته شود. چرا که وجود لخته در رگ‌ها ممکن است، از طریق جریان خون به قلب، ریه‌ها یا مغز فرد منتقل شده و باعث حمله قلبی، سکته مغزی یا حتی مرگ شود. برای اندازه‌گیری توانایی و مدت زمان لخته شدن خون از آزمایش‌های انعقاد خون استفاده می‌شود. انجام این آزمایش به پزشک کمک می‌کند تا خطر خونریزی بیش از حد یا ایجاد لخته (ترومبوز) را در تمامی رگ‌های خونی ارزیابی کند.

در شرایط غیرعادی، لخته‌ها در رگ‌های پاره نشده هم تشکیل می‌شوند و تشکیل این لخته‌ها موجب بسته شدن رگ‌ها می‌گردد. فرایند انعقاد خون از طریق تماس خون با کلاژن و سلول‌های آسیب‌دیده آندوتلیال، از بین رفتن جداره رگ‌ها یا بافت‌های اطراف آغاز می‌شود. زمانی‌ که هرکدام از این موارد پیش می‌آیند، فعال‌کننده پروترومبین تشکیل می‌شود. سپس پروترومبین به ترومبین تبدیل شده و مراحل بعدی لخته شدن خون شکل می‌گیرند.

در حقیقت زمانی‌ که قسمتی از بدن بریده می‌شود، فرایند لخته شدن از خونریزی بیش از حد جلوگیری می‌کند. اما نقص این فرایند در بیماری‌هایی مثل هموفیلی می‌تواند برای فرد خطرناک و کشنده باشد. به‌ علاوه اینکه سکته‌های قلبی، آمبولی ریه، ایسکمی مغزی و حتی مرگ ممکن است از عوارض لخته شدن خون در فرد بیمار باشند.

فاکتور‌هایی که باعث لخته شدن خون می شوند:

  • سرطان
  • دارو‌هایی مانند وارفارین
  • بیماری کبد
  • کمبود ویتامین K
  • انتقال خون
  • ناتوانی در جذب چربی
  • زهر ناشی از نیش مار

خون باید لخته شود تا از بدن  در برابر از دست دادن بیش از حد خون پس از آسیب محافظت کند. هنگامی که آسیب می‌بینید، سیستم انعقادی شما فعال می‌شود و رگ‌های خونی نشتی را مسدود می‌کند تا خونریزی فعال را متوقف کند.

عملکرد لخته شدن خون بدن شما پویا است. هنگامی که یک لخته با موفقیت تشکیل شد، بدن شما شروع به تجزیه آن می‌کند. این فرآیند فیبرینولیز نامیده می‌شود.

عملکرد لخته شدن خون بدن شما پویا است. هنگامی که یک لخته با موفقیت تشکیل شد، بدن شما شروع به تجزیه آن می‌کند. این فرآیند فیبرینولیز نامیده می‌شود. در نهایت، بدن شما لخته را حل می‌کند.

هدف از آزمایش انعقاد خون

آزمایش انعقاد خون؛ این آزمایشات پروتئین‌های مختلف و نحوه عملکرد آنها را اندازه گیری می‌کنند. عواملی که می تواند باعث بروز مشکلات انعقادی شود عبارتند از:

  • بیماری کبد
  • ترومبوفیلی: بیماری که منجر به لخته شدن بیش از حد می‌شود.
  • هموفیلی: بیماری مربوط به اختلالات خونریزی دهنده و ناتوانی در لخته شدن طبیعی خون است.

آزمایش‌های انعقادی برای نظارت بر افرادی که از داروهایی استفاده می‌کنند که توانایی لخته شدن خون را تحت تأثیر قرار می‌دهند، مفید است. آزمایش‌های انعقادی نیز گاهی قبل از جراحی توصیه می‌شوند.

آزمایش انعقاد خون چگونه انجام می شود؟

آزمایش­ انعقاد خون همانند آزمایش‌های خون انجام می­‌شود. ممکن است لازم باشد مصرف برخی از داروها را قبل از انجام آزمایش قطع کنید. هیچ آماده سازی دیگری لازم نیست.

پرسنل درمان قسمتی از پشت دست یا قسمت داخلی آرنج شما را استریل می کند. سپس یک سوزن را وارد رگ می کنند. اغلب افراد یک سوزش جزئی را احساس می کنند. پس از خونگیری احتمالا در محل ورود سوزن یک باند قرار می دهند.خوشبختانه به طور کلی، عوارض جانبی آزمایش انعقاد خون بسیار جزئی هستند.

البته این امکان نیز وجود دارد که برخی از افراد سردرد، سبکی سر یا عفونت را تجربه کنند.

انواع آزمایش انعقاد خون

تعداد پلاکت

پلاکت‌ها سلول‌هایی در خون هستند، که به لخته شدن خون کمک می‌کنند. اگر بیمار شیمی درمانی انجام داده باشد، یا داروهای خاصی مصرف کند و یا انتقال خون گسترده‌ای داشته باشد، ممکن است نتیجه به دست آمده، تعداد بسیار پایین پلاکت‌ها را نشان دهد. از دیگر عواملی که منجر به کاهش غیرطبیعی پلاکت‌ها می‌شوند، می‌توان به بیماری سلیاک، کمبود ویتامین K و سرطان خون اشاره کرد. عواملی نیز وجود دارند که منجر به افزایش غیرطبیعی تعداد پلاکت‌ها می‌شوند، که عبارت‌اند از: کم خونی، ترومبوسیتمی اولیه یا لوسمی میلوژن مزمن (CML).

(PT  یا PT-INR) زمان پروترومبین

پروترومبین پروتئینی است که کبد تولید می‌کند. آزمایش زمان پروترومبین (PT) میزان و مدت زمان لخته شدن خون را اندازه‌گیری می‌کند. مدت زمان انجام این آزمایش به طور معمول، حدود 25 تا 30 ثانیه طول می‌کشد. اگر فرد داروهای رقیق کننده خون مصرف کند ممکن است، مدت زمان آزمایش بیشتر به طول بینجامد. در صورت وجود بیماری‌ها و عارضه‌هایی مانند هموفیلی، بیماری کبدی و سو جذب، امکان دارد نتایج حاصل از این تست غیرطبیعی باشند. علاوه بر نکات ذکر شده، پزشک به منظور تحت نظر داشتن افرادی که از داروهایی استفاده می‌کنند که روی لخته شدن خون تأثیر می‌گذارد، دارویی مانند وارفارین (کومدین) را تجویز می‌کند.پزشک معمولاً آزمایش PT را به همراه آزمایش انعقاد دیگری به نام زمان فعال شدن ترومبوپلاستین (aPTT) تجویز می‌کند.

 سطح فیبرینوژن

این آزمایش که تست فاکتور I یا تست هیپوفیبرینوژنمی نام دارد، سطح فیبرینوژن موجود در خون را می‌سنجد. این ماده در واقع پروتئینی است که کبد تولید می‌کند. نتیجه غیرطبیعی این آزمایش نشانه فیبرینولیز یا جدا شدن جفت از دیواره رحم و خونریزی بیش‌ از حد است.

سنجش فاکتور V

این آزمایش فاکتور V را که در لخته شدن نقش دارد، اندازه گیری می کند. سطوح پایین و غیرطبیعی این فاکتور ممکن است نشان دهنده بیماری کبدی، فیبرینولیز اولیه (تجزیه لخته ها) یا انعقاد داخل عروقی منتشر (DIC) باشد.

شمارش کامل خون (CBC)

پزشک ممکن است شمارش کامل خون (CBC) را به عنوان یکی از چکاب‌های طبیعی و دوره‌ای فرد تجویز کند. نتایج به دست آمده از آزمایش پزشک را از کم‌ خونی یا تعداد پایین پلاکت‌ها که توانایی لخته شدن خون فرد را مختل می‌کند، مطلع می‌سازد.

زمان ترومبین

زمان ترومبین، میزان عملکرد فیبرینوژن را اندازه‌گیری می‌کند. نتایج غیرطبیعی ممکن است به دلیل اختلالات ارثی فیبرینوژن، بیماری کبدی، برخی سرطان‌ها و داروهایی باشد، که بر لخته شدن تأثیر می‌گذارند.

زمان خونریزی

این آزمایش تجزیه و تحلیل می‌کند که چگونه رگ‌های خونی کوچک به سرعت بسته و خونریزی را متوقف می‌کنند. این آزمایش با سایر آزمایشات خون متفاوت است. یک کاف فشار خون روی بازو قرار می‌گیرد و باد می‌شود. فرد متخصص دو بریدگی کوچک در ناحیه تحتانی بازوی بیمار ایجاد می‌کند. این بریدگی‌ها عمیق نخواهند بود و به طور کلی مانند خراش‌های بسیار کوچک هستند. متخصص باد کاف فشار خون را از بین می‌برد و هر 30 ثانیه یکبار کاغذ بلات را روی بریدگی‌ها قرار می‌دهد تا زمانی که خونریزی متوقف شود. خونریزی معمولاً بین یک تا نه دقیقه طول می‌کشد. این آزمایش بسیار ایمن و غیرتهاجمی است و عوارض جانبی بسیار اندکی را به دنبال خواهد داشت.

اختلالات سیستم انعقادی

سیستم انعقادی از سلول‌های خونی و پروتئین‌ها تشکیل شده و وظیفه آن ایجاد لخته‌های خون است، که بخش مهمی از روند بهبودی بدن را در بر می‌گیرد. وقتی این سیستم به درستی کار نکند، باعث تشکیل لخته‌های خون در زمان‌های نامناسب می‌شود و جریان خون را به قسمت‌های حیاتی بدن مسدود می‌کند.

اختلالات سیستم انعقادی ممکن است، بر روی هر قسمت از بدن از جمله مغز، شکم، بازوها و پاها تأثیر بگذارد. انواع عمده اختلالات انعقادی عبارتند از:

  • کمبود ویتامین K
  • بیماری کبد
  • ایجاد انعقاد در داخل عروقی: این عارضه هنگامی رخ می‌دهد که پروتئین‌های بیش از حد فعال در خون باعث لخته شدن غیر ضروری شده و جریان خون را مسدود می‌کنند. بروز این حالت اغلب منجر به سکته قلبی یا مغزی خواهد شد.
  • زیاده‌روی در مصرف داروهای ضد انعقاد خون: از لخته شدن خون جلوگیری کرده و می‌تواند باعث بروز هموفیلی شود.

علائم مرتبط با اختلالات سیستم انعقادی بسته به نوع اختلال بیمار متفاوت خواهد بود. خونریزی غیرطبیعی یا ایجاد لخته خون شایعترین علائم‌اند که نشان دهنده وجود مشکلی در اختلالات سیستم انعقادی است.

علائم کمبود ویتامین K

  • خون ریزی
  • کبودی ( در این حالت کبودی بسیار سریعتر از حد طبیعی ایجاد می‌شود).

بیماران مبتلا به بیماری کبد ممکن است علائم زیر را تجربه کنند:

  • زردی پوست
  • درد در قسمت فوقانی شکم
  • تورم شکم
  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • احساس ناخوشی
  • گیجی
  • خواب آلودگی

بیمارانی که دچار انعقاد داخل عروقی می‌شوند، ممکن است علائم زیر را مشاهده کنند:

  • خون ریزی
  • ایجاد لخته خون به صورت دائم
  • کبودی
  • افت فشار خون

خونریزی، متداول‌ترین علامت ایجاد لخته خون ناشی از داروهای ضد انعقادی است. با این حال، در موارد نادر در نتیجه این اختلال امکان دارد لخته خون ایجاد شود و بیماران موارد زیر را در اطراف منطقه آسیب دیده مشاهده کنند:

  • سرخی
  • آسیب بافت به دلیل محدود شدن یا مسدود شدن جریان خون
  • تورم

بیمارانی که به دلیل اختلال در سیستم انعقادی سکته کرده‌اند ممکن است علائم سکته مغزی “کلاسیک” از جمله:

  • بی حسی یا ضعف ناگهانی صورت، بازو یا پا به ویژه در یک طرف بدن
  • گیجی ناگهانی
  • مشکل ناگهانی در صحبت کردن
  • مشکل ناگهانی در راه رفتن
  • سرگیجه ناگهانی
  • از دست دادن تعادل یا هماهنگی بدن
  • سردرد ناگهانی و شدید بدون علت مشخص
  • مشکل ناگهانی دیدن در یک یا هر دو چشم
ایمی پرامین

ایمی پرامین _ Imipramine

Imipramine

ایمی پرامین دارویی از دسته ی ضد افسردگی های سه حلقه ای می باشد و معمولاً برای درمان افسردگی در بزرگسالان تجویز می شود.این دارو همچنین در درمان شب ادراری در کودکان و موارد دیگری که مربوط به افسردگی نمی باشند هم استفاده دارد .
علت اصلی بروز افسردگی ناشناخته است اما هدف از درمان دارو همراه با مشاوره درمانی برطرف کردن علائم افسردگی نظیر خلق پایین، بی حالی،نداشتن انگیزه، افکار خطرناک ،اختلالات خواب و کاهش اشتها و…جهت رساندن فعالیت و عملکرد روزانه ی فرد به سطح طبیعی، می باشد.
داروهایی مانند ایمی پرامین می توانند به برطرف نمودن علائم افسردگی مانند کم خوابی یا کمبود اشتها کمک قابل توجهی کنند.

اشکال دارویی ایمی پرامین

در دو شکل دارویی در بازار دیده‌ می‌شود و در دسترس بیماران قرار دارد. این اشکال دارویی در ادامه آورده‌ شده‌اند:

شکل خوراکی ایمی‌پرامین

نوع خوراکی این دارو تنها به شکل قرص در دوزهای مختلف وجود دارد. تجویز قرص ایمی پرامین معمول‌تر از تجویز اشکال دیگر آن است. هر دو دوز ایمی پرامین در ایران موجود است.

  قرص ایمی پرامین ۱۰

این قرص که در نسخه‌ها به شکل Tab Imipramine 10 mg نوشته‌می‌شود، پایین‌ترین دوز شکل خوراکی این دارو است. از قرص ایمی پرامین 10 معمولا برای کودکان 6 تا 12 سال استفاده‌می‌شود.

 قرص ایمی پرامین ۲۵

اما قرص ایمی پرامین ۲۵ برای چیست؟ ایمی پرامین ۲۵ دوز دیگری از شکل خوراکی ایمی‌پرامین است که معمولا برای سالمندان کاربرد دارد. را برای کسانی تجویز می‌کنند که مقدار بیشتری از ایمی پرامین ۱۰ را نیاز دارند. همانند باقی دوزها، از ایمی پرامین ۲۵ برای درمان افسردگی و یا شب ادراری در کودکان استفاده می‌شود.

 قرص ایمی پرامین ۵۰

ایمی پرامین ۵۰ برای بالغینی که افسردگی حاد دارند استفاده و معمولا بیشتر از یکی در روز تجویز می‌شود.

تجویز و تعیین مقدار مصرفی قرص‌های ایمی‌پرامین فقط و فقط به عهده‌ی دکتر روانپزشک است. به هیچ‌ عنوان نباید با تجویز شخصی و سرخود به سراغ این دارو بروید و از آن بدون نسخه استفاده‌کنید. هرچند که تهیه‌ کردن ایمی پرامین تنها با نسخه‌ی روانپزشک امکان‌پذیر است.

عوارض ایمی پرامین ۱۰ از عوارض ایمی پرامین ۲۵ کمتر است و البته که عوارض ایمی پرامین ۵۰ از عوارض ایمی پرامین ۲۵ بیشتر است.

شکل تزریقی ایمی‌پرامین

شکل تزریقی این دارو هم موجود است که خیلی کمتر از نوع خوراکی آن تجویز می‌شود. آمپول  تزریق عضلانی دارد و در دو مقدار زیر موجود است؛

  • Amp  25 یا Amp Imipramine HCl 25 mg
  • آمپول 50 یا ‌Amp Imipramine HCl 50 mg

عملکرد داروی ایمی پرامین

با مهار بازجذب مجدد انتقال دهنده‌های عصبی نوراپی نفرین و سروتونین کار می‌کند و باعث کاهش جذب نوراپی نفرین و سروتونین توسط سلول های عصبی می‌شود. وقتی این انتقال‌دهنده‌های عصبی از پایانه‌های سیناپسی به مقدار کمتری بازجذب شوند، غلظت آنها در خون افزایش پیدا می‌کند و علائم افسردگی بهتر می‌شود.همچنین می‌تواند سبب تغییراتی در انتقال دهنده‌های عصبی و فیزیولوژی مغز شود و علائم افسردگی را تسکین دهد.

موارد مصرف ایمی پرامین

  • برای درمان افسردگی تجویز می شود که به بهبود روحیه، خواب، اشتها، سطح انرژی و علاقه فرد به زندگی روزمره کمک می کند.
  • این دارو برای درمان شب ادراری در کودکان 6 سال و بالاتر نیز مصرف می شود.
  • گاهی پزشکان از ایمی پرامین به عنوان یک داروی خارج از برچسب برای تسکین درد مزمن استفاده می کنند.

نحوه مصرف ایمی پرامین

  • این دارو به صورت خوراکی با یا بدون غذا معمولا 1 تا 4 بار در روز طبق دستور پزشک مصرف می شود.
  • در صورت خواب آلودگی بیمار در طول روز، پزشک گاهی توصیه می کند کل دوز در یک نوبت و قبل از خواب میل شود.
  • دوز مصرف ایمی پرامین با توجه به شرایط پزشکی بیمار و واکنش بدن به درمان مشخص می شود و در کودکان بر اساس وزن بدن می باشد.
  • برای کاهش عوارض جانبی احتمالی، پزشک معمولا از دوز کم شروع کرده به تدریج دوز را افزایش می دهد.
  • برای درمان شب ادراری کودکان معمولا 1 ساعت قبل از خواب مصرف می شود اما اگر کودک معمولا اوایل خواب شب ادراری دارد می توان زیر نظر پزشک دارو را در طول روز و در دوزهای جداگانه مصرف کرد (مثلا یک دوز بعد از ظهر و یک دوز هنگام خواب)
  • از افزایش یا کاهش دوز بدون مشورت با پزشک اجتناب کنید. افزایش دوز باعث تسریع بهبودی بیماری نمی شود بلکه ممکن است عوارض جانبی دارو را افزایش دهد.
  • تاثیر ایمی پرامین معمولا در روزهای اولیه دوره درمان محسوس نیست، در صورتی که این دارو برای افسردگی تجویز شده ممکن است 3 هفته طول بکشد تا اثر کامل آن را احساس کنید.
  • ادامه مصرف دارو حتی اگر پس از مدتی احساس خوبی پیدا کرده اید مهم است. بدون مشورت با پزشک از قطع ناگهانی دارو اجتناب کنید چون ممکن است علائم بیماری تشدید شود.
  • در صورت نیاز به قطع، پزشک احتمالا به تدریج دوز مصرفی را کاهش می دهد.
  • در صورت مصرف طولانی مدت برای درمان شب ادراری در کودکان، ممکن است دارو به مرور اثر خود را از دست بدهد و نیاز به تغییر دوز زیر نظر پزشک باشد.
  • اگر در دوره درمان علائم بیماری بهبود پیدا نکرده یا تشدید یابد با پزشک مشورت کنید.

عوارض جانبی

سایر عوارض (درصد نامشخص):

  • قلبی عروقی: آریتمی قلبی، نارسایی قلبی، حوادث عروق مغزی، تغییرات الکتروکاردیوگرام، بلوک قلبی، افزایش فشارخون، سکته قلبی، افت فشارخون وضعیتی، تپش قلبی، تاکی کاردی
  • سیستم اعصاب مرکزی: آژیتاسیون، اضطراب، آتاکسی، گیجی، هذیان، دیس اورینتیشن (اختلال در تشخیص موقعیت)، سرگیجه، خواب آلودگی، تغییرات الگوی الکتروانسفالوگرام، واکنش خارج هرمی، زمین افتادن، خستگی، توهم، سردرد، هیپومانیا، بی خوابی، کابوس شبانه، کرختی، خواب رفتگی اندام، نوروپاتی محیطی، سایکوز (روان پریشی)، بی قراری، تشنج، اختلال چشایی، احساس سوزن سوزن شدن
  • پوستی: ریزش مو، افزایش تعریق، خارش، حساسیت پوست به نور، راش پوستی، کهیر
  • غدد درون ریز و متابولیسم: کاهش میل جنسی، کاهش گلوکز سرم، گالاکتوره، ژینکوماستی، افزایش میل جنسی، افزایش گلوکز سرم، سندرم ترشح نامناسب هورمون ضدادراری (SIADH)، افزایش وزن، کاهش وزن
  • گوارشی: کرامپ شکمی، بی اشتهایی، یبوست، اسهال، درد اپی گاستر (سر دل)، انسداد روده، سیاه شدن زبان، تهوع، التهاب دهان، التهاب غدد زیرزبانی، استفراغ، خشکی دهان
  • ادراری تناسلی: هایپرتروفی پستان، ضعف جنسی، تورم بیضه، وقفه در دفع ادرار، احتباس ادرار، گشادی مجاری ادراری
  • هماتولوژی و انکولوژی: آگرانولوسیتوز، افزایش سطح ائوزینوفیل، پتشی، پورپورا، ترومبوسیتوپنی
  • کبدی: یرقان کلستاتیک، هپاتیت، افزایش سطح سرمی آنزیم های ترانس آمیناز
  • ازدیاد حساسیت: ازدیاد حساسیت (مانند تب دارویی، ادم)
  • عصبی، عضلانی و اسکلتی: لرزش، ضعف
  • چشمی: اختلال تطابق، گلوکوم با زاویه بسته، تاری دید، گشادی مردمک
  • گوشی: وزوز گوش

تداخلات دارویی ایمی پرایمن

تداخلات دارویی باعث افزایش احتمال ابتلا به عوارض جانبی جدی است، چرا که احتمال تغییر عملکرد دارو را دارد. هیچگاه بدون تایید پزشک خود دوز دارو را تغییر ندهید و از افزایش ، کاهش یا توقف دارو جدا خودداری کنید. تداخلات این دارو موجب:

  • اثرات آنتی کولینرژیک را تشدید می کند
  • اثرات مرکزی هیستامین را کاهش می دهد
  • تاثیرات افزاینده فشارخون را تشدید می کند.
  • هیپوناترمی را تشدید می کند.
  • اثرات کاهنده فشار خون را تشدید می کند.
ید

ید و کاربرد آن برای بدن

عنصر ید

ید عنصری بسیار کمیاب است و 20 تا 50 میلی گرم از بدن انسان را تشکیل می دهند. 8 میلی گرم از این عنصر در غده تیروئید وجود دارد. به همین دلیل کمبود این ماده در بدن بر عملکرد تیروئید اثرات بسیار منفی دارد. این عنصر به ساخت هورمون تیروکسین در بدن کمک می کند. هورمونهایی که در بدن تولید می شوند برای رشد بدن انسان ضروری هستند و کمبود آنها سبب بروز مشکلاتی در سوخت و ساز بدن می شود.

این شبه فلز در متابولیسم چربی‌ها دخالت می‌نماید و زیادی آن را از بین می‌برد و در بهبود و تقویت حالات فیزیکی و روانی دخالت دارد. کمبود ید در اطفال موجب عقب افتادگی و در اشخاص بالغ موجب سرطان سینه، احساس خستگی و… در پاره‌ای از حالات به ایجاد حماقت و نفهمی ختم می‌شود. به علاوه موجب اضافه وزن و کمبود انرژی می‌گردد. در صورت نرسیدن ید به بدن، در دهان احساس یک نوع طعم فلزی و گاهی زخم‌هایی در دهان و کمی ترشح غدد بزاقی و اسهال و تهوع خواهد شد.

نحوه عملکرد ید

یدهایی که همراه با آب یا مواد غذایی وارد دستگاه گوارش می‌شوند پس از ورود به جریان خون جذب غده تیروئید می‌شوند و غده تیروئید در سلول‌های خود امکاناتی دارد که می‌تواند غلظت ید خود را به ۳۰ برابر غلظت ید خون برساند و در حالات فعالیت حتی چندین برابر پیش از این مقدار ید خون را جذب نماید. ید پس از ورود به سلول‌های غده‌ای ابتدا اکسیده و سپس وارد فضاهای درون غده‌ای می‌شوند که این فضاها از یک ماده گلیکوپروتئین به نام تیروگلوبولین پر شده‌اند. تیروگلوبولین در خود تعداد زیادی اسید آمینه تیروزین جا داده است که با «ید» می‌شوند و T4 و T3 به وجود می‌آورند.

بدین طریق T4 و T3 در مولکول بزرگ تیروگلوبولین جای دارند. سلول‌های غده تیروئید بر حسب نیاز بدن مقدار کمی از این ترکیب مختلط را می‌بلعند و پس از بلعیدن تیروگلوبولین آنزیم‌هایی را روی آن می‌ریزند که موجب آزاد شدن T4 و T3 از مولکول تیروگلوبولین می‌گردند. T4 و T3 پس از آزاد شدن از مولکول تیروگلوبولین وارد مویرگ‌های غده می‌شوند و از طریق گردش خون به تمام سلول‌های بدن می‌رسند. در جریان خون نیز T4 و T3 آزاد نیستند بلکه با پروتئین‌های خون در پیوندند و به کندی آزاد می‌شوند و وارد سلول‌های بدن می‌شود.

غذاهایی که منابع خوبی از ید هستند:

  • نمک ید دار،یک چهارم قاشق چایخوری (۱.۵ گرم): ۴۷ درصد از نیاز روزانه
  • ماست خالص، یک فنجان: ۵۰ درصد از نیاز روزانه
  • میگو، ۸۵ گرم: ۲۳ درصد از نیاز روزانه
  • تخم مرغ، یک عدد بزرگ: ۱۶ درصد از نیاز روزانه
  • ماهی تن، کنسرو شده (۸۵ گرم): ۱۱ درصد از نیاز روزانه
  • آلو خشک، ۵ عدد: ۹ درصد از نیاز روزانه
  •  سبزیجاتی که در خاک غنی از ید رشد پیدا کرده اند.
  • اسفناج
  • فرآوری های شیر دار حاوی این ماده معدنی

مقادیر کمتری از این ماده‌ی معدنی در غذاهای زیادی وجود دارد مانند ماهی، گوشت گوساله، صدف، مرغ، لوبیای لیما و لوبیا چیتی، شیر و سایر لبنیات. بهترین راه دریافت ید کافی، افزودن نمک ید دار به غذاهاست. نصف یک قاشق چای خوری ( ۳ گرم) در طول روز، برای پیشگیری از کمبود ید کافیست.

عوارض کمبود ید در بدن

عوارض کمبود این عنصر در بدن به شرح زیرند:

  • ابتلا به بیماری گواتر ( این بیماری با مصرف دارو قابل درمان است)
  • بروز مشکلات غده تیروئید
  • ابتلا به میکزدم در کودکان و بالغین ( این بیماری در اثر تغییر در عملکرد غده تیروئید در بدن به وجود می آید)
  • ابتلا به کرتی نیم در نوزادان
  • پف آلودگی صورت و دست ها
  • اضافه وزن
  • کمک برای رسیدن به سن بلوغ
  • گیجی و کم حافظه شدن
  • حساسیت شدید به سرما

فواید ید بر بدن

همانطور که در بالا بدان اشاره کردیم وجود این عنصر برای کارکرد درست غده تیروئید ضروری است. این عنصر نقش مهمی در حفظ سلامت سیستم عصبی دارد و به رشد استخوان ها و دندان ها در بدن کمک می کند. وجود این عنصر برای ایجاد تعادل در سوخت و ساز بدن ضروری است و به پروتئین سازی در بدن کمک می کند. از فواید دیگر این عنصر در بدن می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • جلوگیری از ابتلا به سرطان
  • حفظ انرژی بدن
  • حفظ استحکام ناخن ها
  • جلوگیری از پوسیدگی دندان
  • تقویت مو
  •  بهبود مشکلات روانی و افزایش نشاط روانی
  • سوزاندن چربی‌ها در رژیم‌های لاغری

عوارض استفاده بیش از حد ید

  • افزایش سرعت ضربان قلب
  • سردرد
  • حالت تهوع
  • تب شدید
  • درد معده
  • اسهال
  • استفراغ
  • تشنگی
  • آبریزش بینی